Recensie

Gekunsteld Tunesisch verkrachtingsdrama

Drama De 21-jarige Mariam belandt in de ene kafkaëske situatie na de andere nadat ze is verkracht door agenten. Een heftig verhaal, gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis, dat jammer genoeg te onpersoonlijk is uitgewerkt.

Mariam Al Ferjani als de 21-jarige Tunesische Mariam in Beauty and the Dogs.

Wat doe je als je belagers degenen zijn die je behoren te beschermen? In Beauty and the Dogs wordt de vrolijke Mariam (Mariam Al Ferjani), een 21-jarige Tunesische vrouw, verkracht door agenten.

Op aanraden van Youssef (Ghanem Zrelli), een jongeman die ze eerder die avond op een studentenfeestje heeft leren kennen, probeert ze aangifte te doen, maar ze belandt in de ene kafkaëske situatie na de andere. Zo lijkt het onmogelijk om een verkrachting vast te laten stellen zonder paspoort, maar net dat is Mariam verloren tijdens de aanval.

Kaouther Ben Hania’s film, die is opgebouwd in negen tijdsblokken gedurende één nacht, legt veel nadruk op gebrek aan empathie. Mensen zijn óf te bang, óf te corrupt, óf te druk om zich om de kwetsbare Mariam te bekommeren. Zelfs de activistische Youssef lijkt er een eigen agenda op na te houden en maakt zich af en toe schuldig aan seksistisch gedrag.

Kenmerkend is dat Mariam het grootste deel van de nacht in haar nachthemdje tussen de geklede mannen en vaak gesluierde vrouwen zit. Niemand die haar een sjaal of trui aanreikt. Ze moet er zelf om vragen, net zoals ze na een tijd beseft dat ze zelf voor haar rechten moet opkomen.

De film, die is gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis, voelt als een interessant experiment dat niet helemaal goed uitpakt. Er is gekozen om de rotheid van het systeem vooral tot uiting te laten komen via de passieve of verdorven nevenpersonages die Mariam tijdens haar helletocht ontmoet. Jammer genoeg zijn niet alle acteurs die de kinderlijk ontroerende Al Ferjani tegenover zich krijgt even getalenteerd, en benadrukken Ben Hania’s lange, theatrale shots dat. Dat matige acteerwerk zorgt er in combinatie met de onpersoonlijke aanpak voor dat het verhaal iets gekunstelds krijgt en niet echt raakt. Pogingen tot spanning zijn slordig opgebouwd, zodat dit heftige en relevante verhaal na een tijdje best saai wordt.

    • Sabeth Snijders