Opinie

    • Karl Vannieuwkerke

De pintjesklassieker

Een bekentenis om te beginnen. Ik heb zondag maar vijfentwintig kilometer van de Amstel Gold Race gezien. De laatste vijfentwintig uiteraard. Het zou me bij Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije niet overkomen. Dat zijn dan ook monumenten. Van monumenten wil je niets missen.

Als de modale Nederlandse koersliefhebber de grijns op mijn gezicht nu ziet, wil hij er ongetwijfeld op kloppen. Terecht. Maar jullie moeten eerlijk blijven. Zolang de Limburgse klassieker de naam van een modale pils draagt, kan er van een monument geen sprake zijn. Of denken jullie dat wij in België onze Jupiler Pro League voor vol aanzien? Onze beste voetballers spelen allemaal in het buitenland. Omdat ze niets met biervoetbal te maken willen hebben. Maar vooral omdat er elders veel meer te verdienen is. Dat laatste voegen we er voor de volledigheid aan toe.

De vaststelling blijft. Monumenten in het wielrennen respecteren zichzelf en verwijzen naar steden of regio’s met een geschiedenis. Niet naar merknamen. De Bavaria Classic, de Grolsche Pijl, Heineken Koerse… Nooit zouden ze een kans maken om als monument geclassificeerd te geraken. De Amstel Gold Race evenmin. Ook al prijken mooie namen als Eddy Merckx, Jan Raas, Joop Zoetemelk, Michele Bartoli, Philippe Gilbert en Johan Museeuw op de erelijst. In 1970 won zelfs de Belg Georges Pintens. What’s in a name?

Voor de rest was er weinig aan te merken op die laatste vijfentwintig kilometer van de Amstel Gold Race van zondag. Er werd slag om slinger gedemarreerd en gereageerd. Dat – gezien de aanwezigheid van kampioenen als Alejandro Valverde en Peter Sagan in de kopgroep – uiteindelijk de Deen Michael Valgren Andersen won, kan misschien als een tegenvaller voor organisatoren worden beschouwd. Maar dat is niet meer dan een momentopname. De Deen had zondag de concurrentie met een nietsontziend scalpeltje ontleed alvorens de beslissende aanval te plaatsen. Valgren Andersen zaaide in de pollenzwangere Limburgse lentelucht energie en zal de komende jaren een erelijst oogsten waarop een pintjesklassieker niet meer dan een voetnoot zal zijn.

Conclusie. Je mag het parcours van de Amstel Gold Race nog zo vaak wijzigen als je wil, het imago van een wielerwedstrijdje waarbij wat rondjes rond Maastricht worden gedraaid wint niet aan prestige door de aankomststreep ergens anders te trekken. Er is meer nodig. Een naamsverandering. Wie is er in godsnaam ooit op het idee gekomen om wielergeschiedenis te willen sublimeren in een wedstrijd genoemd naar een pilsje? Elke suggestie voor een nieuwe naam is welkom op het mailadres van de organisatie: leo.van.vliet@amstel.nl. Maastricht-Vaals-Maastricht maal drie? Voor het beste voorstel ligt een vat bier klaar. Gezondheid!

Karl Vannieuwkerke is presentator bij de Vlaamse omroep VRT.

    • Karl Vannieuwkerke