opinie

    • Wilfried de Jong

Een stralende Luuk, een balende Siem

Meneer De Jong had een veelbewogen voetbalmiddag. Soms wenste hij dat een cirkelzaag hem pijnloos in tweeën zaagde, zodat niemand hem kon verwijten dat hij zijn aandacht niet goed verdeelde. De ene helft voor de troost, de andere helft voor het geluk.

Een goede vader kiest geen partij tussen zijn kinderen. Meneer De Jong kent dat fenomeen als geen ander, hij heeft al jaren te maken met twee voetballende zoons: Luuk en Siem.

In de kampioenswedstrijd tussen PSV en Ajax zat Siem aanvankelijk op de bank. Hij zag hoe zijn broer aan het einde van de eerste helft hoog sprong in het strafschopgebied en met een kopbal PSV op een 2-0 voorsprong zette.

In de rust mocht Siem invallen; hij werd in de aanval geposteerd. Meneer De Jong zag zijn twee zoons tegenover elkaar op het veld staan. Hij weet hoe ze in elkaar zitten. Hij weet hoe ze alle twee uit een dal hebben moeten kruipen; Siem door blessures, Luuk door het ‘droogstaan’ als spits.

In het begin van de tweede helft blesseerde Luuk zich. Er liep een straaltje bloed over zijn hand, dat van een afstandje leek op een rood kettinkje. Met een van pijn vertrokken gezicht holde hij de spelerstunnel in.

Zorgen voor meneer De Jong. Pijn bij een van je kinderen, dat verdraagt een vader slecht. Hij was beneden in de catacomben en hoorde wat er aan de hand was: de pees tussen Luuks wijsvinger en duim was afgescheurd.

Op het veld trapte een gefrustreerde Siem een tegenstander van achteren op zijn enkel. Hij schrok er zelf van en maakte onmiddellijk een verontschuldigend gebaar. Te laat. Siem kreeg een rode kaart. In de spelerstunnel stond meneer De Jong te kijken. Hij zocht de blik van zoon Siem en gaf hem bij het passeren een bemoedigend tikje.

Na afloop zou er werk aan de winkel zijn. Een ferme aai over Siems bol. En kletsen over Ajax, dat zichzelf voor het vierde achtereenvolgende seizoen eigenlijk de beste vond, het spel van PSV niet kon uitstaan maar na dit verloren jaar vooral de schuld bij zichzelf moet zoeken, op en naast het veld.

De scenario’s vanuit de Arena doemden alweer op. De zoveelste interne oorlog, weer een wisseling van de macht en dat allemaal in de slagschaduw van Johan. Houdt het dan nooit op?

Inmiddels was Luuk aan zijn bezeerde hand geholpen. Via de tunnel liep hij langs zijn vader weer naar het veld. De sfeer in het stadion was euforisch. PSV had getoond waarom het de kampioensschaal verdiende: door strijd, effectiviteit, je niet schamen voor een ‘kick-and-rush’-aanval en rust houden binnen de club.

Binnenkort zitten Luuk en Siem weer bij hun vader aan tafel. Meneer De Jong zal zijn aandacht keurig moeten verdelen. Een arm om de schouder van de verliezer met de rode kaart en een gulle lach voor de terechte winnaar van de schaal.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.
    • Wilfried de Jong