Column

De trollen van Vladimir Dotan

Schitterende onthulling in de Volkskrant: popzanger Dotan bestierde zeker 140 accounts op Facebook en Twitter van zogenaamde Dotan-fans, die op alles van Dotan reageerden, of het nu een concert was, een tv-optreden of een plaatje dat ze op de radio hoorden. De nepaccounts droegen reëel klinkende namen als Karel Leegwater, Layla Zevertsen en Rik Soupier. De verzonnen fans zetten bij hun reacties altijd ‘kippenvel’, met een haarscherp oor voor de emo-taal van nu. Ze schreven boze reacties als ergens een jury Dotan niet als winnaar aanwees. En ze schreven vaak hoe humble ze Dotan vonden, wat in het licht van het Volkskrant-onderzoek een doordachte camouflagetechniek blijkt te zijn geweest.

Bij het lezen moest ik steeds aan Vladimir Poetin denken. Niet omdat diens naam ook de kernachtigheid van Dotan heeft. Wel vanwege de nep-accounts en vanwege zijn Nederlandse superfan met de reëel klinkende naam Thierry Baudet.

Gezien in de Tweede Kamer woensdag? Debat met minister Blok van Buitenlandse Zaken, vlak voor zijn reis naar Rusland. Baudet schetste twee wereldbeschouwingen, die ik het beste in zijn eigen woorden kan weergeven. „Je hebt mensen die geloven dat we fundamenteel door met elkaar in gesprek te gaan, eruit gaan komen. (…) Of is er een conflict dat iemand op een gegeven moment gewoon moet wínnen?”

Die eerste soort, dat zijn mensen die denken dat je „door universele regels en gesprek met elkaar, tot vrede kunt komen. Ikzelf geloof dat niet”, zei Baudet. Hij had altijd gemeend dat president Trump er net zo over dacht als hij. „Ik dacht dat hij een realist was, die overtuigd was dat je een bepaalde winnaar moet hebben in een conflict. En in het geval van Syrië is het evident dat Assad dat moet zijn. Dat geeft de beste kans op vrede.”

Ik weet niet of de raketaanval erg zinnig is geweest. Rob de Wijk, directeur van het Centrum voor Strategische Studies, vergeleek de vergeldingsactie met heel hard een prullenbak omtrappen, en hij vond het moeilijk te geloven dat westerse militairen werkelijk een chemische opslag zouden bombarderen met alle risico’s op verspreiding.

Dan was de raketaanval – door de meeste Kamerleden vol van Ruttes begrip als „proportioneel” gekwalificeerd – dus eerder een diplomatieke dan een militaire zet. En dan hoort Trump inderdaad tot de softies die denken dat we vrede bereiken door gesprekken en niet door geweld.

Dan blijft voor Baudet maar één held over: de staatsman die gewoon wil winnen en weet dat daarvoor soms geweld („altijd betreurenswaardig, natuurlijk”) nodig is. En dat is die humble Poetin. Kippenvel.

Jutta Chorus (j.chorus@nrc.nl) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.