Column

Honingdropjes

Valt er in Eindhoven nog iets te dromen na de ‘remontada’ van AS Roma en La Juve deze week in de Champions League? Vooral Real Madrid-Juventus was de mooie waanzin voorbij. Met de Oude Dame als herboren vechtmachine. De bizarre ontknoping gooide er nog een portie sensatie bovenop. Strafschop in de 93ste minuut, gevolgd door uitsluiting van clubicoon Gigi Buffon. Allicht dacht de Engelse ref Oliver dat hij in One Flew Over the Cuckoo’s Nest aan het fluiten was. Hij ging mee ten onder aan de absurditeit van de wedstrijd, raakte het momentum kwijt.

Zouden we van de thriller iets terugzien in de kraker PSV - Ajax? De eredivisie heeft het wel nodig, voetbalfans uit het hele land snakken ernaar. De twee topclubs draaien al het hele seizoen op diesel – turbo uitgeschakeld. Vooral Ajax heeft een hoog tractorgehalte laten neerdalen in spel en creativiteit. Sputterend de eindstreep tegemoet.

PSV vlindert ook niet echt, maar is constanter en opportunistischer in aanval en positiespel. De titel is zo goed als binnen, maar de gewezen Philipsboys gaan niet als een groot kampioen de geschiedenis in. Te veel SGP-voetbal, solide maar allesbehalve sexy. Nauwelijks extase in het stadion. Geen genadeflitsen van Romario of Ronaldo te zien. PSV raakt de smaak van een afgeleid product maar niet kwijt. Alsof er nog altijd een hogere macht achter de club staat.

Er is veel geklaagd over het gebrek aan sensatie op de Nederlandse velden. Het wordt vooral Ajax aangerekend. Alle abstracte kunst is weg. Voetbal uit blik. Dat is niet alleen een daad van cynisme, het is de verloochening van een cultuur.

De verwijzing naar een jeugdige selectie is geen excuus. Bergkamp en Van Basten waren in hun ontpopping ook jong, maar speelden strelend voetbal. Vandaag is Lasse Schöne het gezicht van Ajax, maar een renaissance is hij niet. Degelijk en efficiënt, schotvaardig, dat allemaal wel, maar de enkeltjes fonkelen niet.

Wanbeheer is een te groot woord, maar dat het bestuur van Ajax zich laat kennen als het rijk der vadsige koningen zie je terug in de wisselvalligheid van het voetbal. Er staat geen druk op de kwaliteit van het spel. Ajax speelt als een telraam.

Er was dit seizoen ook veel kritiek op het spel van PSV. De individualistische prikkels waren schaars, het collectief vaak stroef. Maar onverdiend zal de titel niet zijn. Gemiddelde glorie, zoiets. Het schandaal van het Nederlandse voetbal is de afgang naar het gemiddelde. Où sont les neiges d’antan?

Nederland heeft de laatste jaren het Italiaanse voetbal de rug toegekeerd. Er was nog weinig belangstelling voor de Serie A. La Liga in Spanje en de Premier League in Engeland zijn nu de trog van hemel en aarde. Het zijn wel Juventus en AS Roma geweest die voor onvergetelijke hoogtepunten van het voetbaljaar hebben gezorgd met een orgie van passie en tactisch zelfvertrouwen. Dat krijgen we in Eindhoven en Amsterdam niet te zien.

Phillip Cocu heeft met PSV de schijn opgehouden van een rijk verleden op onze velden. Hij staat er altijd bij als een honingdropje, lief en ingekeerd, maar hij bewaakt bij vlagen de scherpte van zijn jongens. Persoonlijk exhibitionisme is hem daarbij vreemd. Hij heeft alles gehaald uit zijn selectie die niet gezegend was met een vuurgloed als Gigi Buffon. Eerder honingdropjes op noppen.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.