Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Persmoment

Vroeger ging ik nog wel eens naar een persmoment om geïnformeerd te worden, gisteren ging ik om naar de pers te kijken. In het wijkje achter de flat van een goede vriend in Amsterdam-Oost waren actievoerders van We Are Here neergestreken. Ze hadden voor de sloop bedoelde huizen van woningbouwvereniging Ymere gekraakt. Met hen, als luizen in de pels van een straathond, kwam de pers het buurtje binnen. De lawaaimedia voorop. Verslaggever Dennis Schouten van PowNews reed er al dagen met een opgeheven vingertje rond.

Scoren voor open doel. Beelden van voor de camera uit vluchtende mensen: altijd goed. Pr-technisch was het geen hoogstandje van We Are Here: aan de rafelranden van de stad is er nog wel mededogen voor hun ellende, maar in een woonwijk hebben krakende illegalen minder de gunfactor. In een wanhopige poging de publieke opinie te keren organiseerden ze een persmoment.

Woordvoerder Khalid van We Are Here las op de stoep voor een van de gekraakte panden aan de Rudolf Dieselstraat een schrijfsel van drie kantjes voor waarin hij de krakers voorstelde als kunstenaars, schrijvers, artiesten en timmerlieden die de buurt en Nederland kwamen verrijken. Verder was het een oproep aan de politiek om de kansloze situatie van deze illegalen nogmaals te bekijken en vooral een aanklacht tegen de media die alles maar verdraaiden. Om hem heen, in een halve cirkel, vooral vertegenwoordigers van die media.

De cameraman van PowNews schoot met duim en wijsvinger zijn sigaret weg en zette zijn koptelefoon op, waarna de puber Dennis Schouten uit Glanerbrug namens alle Nederlanders met gestrekt been verhaal kwam halen. Een jager die zijn geweer op z’n gemak nog een keer herlaadt om daarna van dichtbij op de al aangeschoten prooi te mikken.

Fascinerende scheld, schreeuw- en giljournalistiek.

Roepen dat ‘we’ het allemaal ‘niet normaal’ vinden naar een woordvoerder die steeds sneller uit beeld wil verdwijnen. Het onderwerp verschanste zich uiteindelijk in een van de gekraakte panden, waarna de verslaggever op de deur bonsde en in plat Twents door de brievenbus riep dat we zo in Amsterdam toch niet met elkaar omgaan. Achter de rug van zijn cameraman klungelden twee vrijwilligers van ‘de VVD-persploeg’ met hun apparatuur. Ze gingen er een eigen journaaltje van brouwen voor Facebook.

Ik vond het allemaal heel bijzonder, ook die tegen wil en dank met een camera uitgeruste journaliste van het ANP die zich gefrustreerd stond af te vragen wat ze eigenlijk stond te doen op deze plek.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen