Recensie

Lachend samen op de vlucht voor de politie

Actiegame ‘A Way Out’ kan je alleen met zijn tweeën spelen. Het spel doet er alles aan om het plezier van dat samenspel centraal te stellen.

‘Nee, jij mag Vincent niet spelen. Hij is rustig, Leo is een humeurige romanticus, die lijkt veel meer op jou”, zeg ik grinnikend. Mijn Amerikaanse vriendin Nuance e-mail ik normaal alleen, maar voor A Way Out spreken we elkaar weer eens: op twee verschillende continenten op de bank, voor de tv met PlayStation. We hebben de grootste lol – grappen maken blijkt makkelijk wanneer je samen uit een gevangenis moet ontsnappen.

Co-op-games – spellen die je samen speelt, coöperatief – zijn er doorgaans in twee categorieën: samen tegen de vijand (of tegen een hindernis, zoals de klok), of een extraatje in een game voor één speler. Maar A Way Out is anders, net zoals voorganger Brothers: A Tale of Two Sons (2013). Het is een verhalend spel dat je alleen met z’n tweeën kan spelen.

Vincent en Leo ontmoeten elkaar in de bak, ergens in de jaren zeventig, en sluiten voorzichtig een verbond om een gemeenschappelijke vijand aan te pakken. Aanvankelijk lijk je in een aflevering van Prison Break te zitten: met z’n tweeën moet je uitvogelen hoe je gereedschap binnensmokkelt en bewakers afleidt. De puzzels zijn niet moeilijk maar wel bevredigend, vooral wanneer je ze samen weet uit te vogelen.

Zodra de mannen de gevangenis uit zijn, slaat de stemming om: dit is een actieverhaal, vol schietpartijen en politieachtervolgingen. Toch is er altijd ruimte voor onverplichte duo-activiteiten, zoals een honkbal-minigame of een potje armpje drukken. Wijselijk houdt A Way Out zich minder bezig met de complexiteit van het verhaal – hoewel het een prima plot is voor een tv-serie – dan het plezier van het samenspel.

„Het is een geweldig spel voor bonding tussen de personages én de spelers”, schrijft Nuance naderhand. Terwijl zij in bloemrijke termen uitlegt waarom ze de opbouw van de game zo goed vind, kan ik maar aan één ding denken: hoe we schaterend van het lachen door de bossen renden, op de vlucht voor de politie.