Opinie

Ik wil graag doorwerken, Rutte. Maar hoe dan?

is 56 en kan geen werk vinden. „Ik zet de tv uit als Mark Rutte jubelt hoe goed het met Nederland gaat.”

Wat is er toch mis met mij? Waar heb ik de boot gemist en waarom kan ik mezelf niet nuttig maken bij een bedrijf of organisatie? Ik ben 56 jaar en heb vanaf mijn 27ste vrijwel onafgebroken gewerkt. Inderdaad, in verschillende functies en bij uiteenlopende organisaties. Maar dat heeft me wel gevormd en geleerd om me goed te verplaatsen in het product of de dienst die geleverd wordt. Het kan toch niet waar zijn dat ik niet meer meetel? Dat ik achter de geraniums moet zitten? Maar dan wel nadat ik mijn huis heb verkocht want het geld is nu vrijwel op.

Met verbazing lees ik vandaag de zoveelste afwijzing. Een goede reden wordt ook nu niet genoemd, alleen „dat er zoveel reacties op de vacature waren dat anderen beter in het profiel pasten”. Ik geloof deze standaardteksten niet meer. Ik ben gewoon te oud. Punt uit. Ik ben geen digital animal en alhoewel ik veertien jaar met succes als communicatiemanager heb gewerkt (en niet voor de minste bedrijven) ben ik niet interessant. Zelfs niet voor een interimfunctie. De paar maal dat het wel tot een gesprek kwam, werd ik afgewezen omdat ik te weinig ervaring zou hebben in interne communicatie of leidinggeven (terwijl dat geen deel uitmaakte van het functieprofiel). Ze zeggen maar wat om van je af te zijn. En als ik probeer de zoveelste recruiter aan de telefoon te krijgen om meer te weten te komen over de redenen voor de afwijzing, heeft zij of hij het ineens heel druk en laat via de telefoniste weten dat je later wordt teruggebeld. Dat is in mijn geval nog niet één keer gebeurd. En dan ga ik er niet nog een keer achteraan. Die energie kan ik beter gebruiken om maar weer aan de slag te gaan.

Dit brengt me op de volgende vraag. Waarom gaan we zo slordig met elkaar om? Misschien is het toeval, maar de recruiters met wie ik tot nu toe in aanraking ben gekomen, zijn vrijwel allemaal niet ouder dan 35 jaar. Generatieverschil? Dat denk ik dan maar, om mezelf niet helemaal de put in te denken.

Ondertussen doet het wel wat met je, als je zo vaak wordt afgewezen. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om niet aan jezelf te gaan twijfelen. Maar het ergste is de gedachte die me steeds vaker bekruipt als ik weer eens wordt afgewezen: dat je er niet meer toe doet.

In de afgelopen weken heb ik de tv uitgezet zodra Mark Rutte verscheen die maar jubelde hoe goed het in Nederland gaat. Wat leeft die man in een andere realiteit dan de mijne. Net als ik zijn er duizenden Nederlanders van 45 jaar en ouder met goede opleidingen en relevante werkervaring die niet meer aan de slag komen. Wat een verlies aan talent en capaciteit. Terwijl velen van de generaties voor ons op hun 55ste rustig met de vut gingen, wordt er van mij en mijn generatiegenoten verwacht dat we minstens tot ons 67ste doorwerken. Geen politicus die een structurele visie heeft hoe deze overgang naar een nieuwe arbeidstoekomst gerealiseerd kan worden. We zijn niet in staat ervoor te zorgen dat burgers zich, ongeacht hun leeftijd, kunnen ontplooien en zichzelf zo lang mogelijk financieel kunnen onderhouden.

Ik ben tot nu toe drie maanden vrijwel voltijds bezig geweest met het schrijven van sollicitatiebrieven en het voeren van netwerkgesprekken. Er zijn ongetwijfeld leeftijdgenoten die al veel langer bezig zijn en vast beter met deze teleurstelling kunnen omgaan. Maar zojuist heb ik na mijn 50ste brief/motivatie-e-mail besloten om te stoppen met reageren op vacatures. Ze leggen mijn cv toch meestal naast een lijst met voorwaarden (en reken maar dat leeftijd daarbij staat) en wijzen me net zo snel weer af. Ik heb geen zin meer om mooie, enthousiaste verhalen op papier te zetten voor anonieme algoritmes en verborgen criteria waarop ik word afgekeurd.

Nu heb ik geld geleend om met een jobcoach samen de zoektocht naar werk voort te zetten. Ik kan het niet meer alleen. Mijn zelfvertrouwen heeft een behoorlijke deuk opgelopen in de afgelopen maanden. En ook al vind ik binnenkort een baan, dan zal het nog wel een tijd duren voordat de wond is geheeld.