Recensie

Far Cry 5: chaotisch gevecht tegen wapenverliefde rednecks

Game

Het vijfde deel van het populaire schietspel Far Cry speelt in de Amerikaanse staat Montana. Je strijdt tegen een extremistische sekte. En dat is geen politiek statement, aldus uitgever Ubisoft.

Far Cry 5

Het bracht wel wat teweeg, de keuze van Ubisoft om deel vijf van de populaire game Far Cry te laten afspelen in de Amerikaanse staat Montana. Far Cry heeft een imago als red-een-ontwikkelingsland-simulator, waarvan Ubisoft al jaren probeert af te komen. Maar een cultus van witte, wapenminnende christelijke extremisten als bad guy? Dat was nogal een sprong.

De aankondiging resulteerde online in een voorspelbare ruzie tussen linkse en rechtse gamefans: ging Ubisoft een politiek statement maken, en zo ja, wat?

Het antwoord is net zo voorspelbaar: nee, natuurlijk niet. Het idee van een ‘doomsday cultus’ was gekozen omdat ze de „maatschappelijke onrust” na de crisis en Brexit wilden illustreren, zeiden de ontwikkelaars in 2017, maar het voelt ergens als een cynische poging om ophef en dus publiciteit te creëren. Far Cry 5 gebruikt de actualiteit verder alleen als behang.

De keuze voor die actualiteit blijkt vooral een handicap. Voor enige scherpte en filosofische complexiteit zoals voorganger Far Cry 4 nog een beetje najaagde kan simpelweg geen plek zijn, dat wordt al snel te politiek beladen voor een game als deze. Wat overblijft is een degelijk maar onbetekenend verhaal over de godsdienstwaanzinnige, gewelddadige militie van de familie Seed, die gelooft dat het einde der tijden op komst is en hun leider Joseph als een nieuwe Jezus ziet – en graag mensen martelt totdat ze het licht zien.

Speel alsof het 2008 is

Denk de hedendaagse context vooral weg en speel deze game alsof het 2008 is. Wat je dan vindt is een uiterst vermakelijke, chaotische speeltuin die de oude Far Cry-formule met een aantal slimme beslissingen perfectioneert.

De kaart speel je niet meer vrij door torens te beklimmen, maar door zelf op ontdekkingstocht te gaan. Eindeloos jagen om de juiste spullen te vinden om jezelf sterker te maken? Dat hoeft ook niet meer. En dan is er de heerlijke level-editor, die je de beschikking geeft over objecten uit een brede waaier van Ubisoft-games en een flink aantal opties om je eigen spelmodi mee te bedenken – het is één van de meest ambitieuze levelmakers die ik in jaren heb gezien. (Enige nadeel is dat je mede-gamers soms gebieden maken voor de nog wat ongepolijste multiplayer die nergens op slaan, maar ik verwacht dat de kwaliteit de komende maanden omhoog gaat.)

Ditmaal heeft Ubisoft ingezet op samenspel binnen de game zelf. Je kan met een vriend de hele game gezamenlijk doorspelen, met als grote nadeel dat alle afgeronde missies slechts voor één jullie gelden. Het buddysysteem dat Far Cry 5 biedt als je in je eentje speelt, is echter ook opmerkelijk goed. Je kan kiezen voor anonieme huurkrachten om je te helpen, maar veel leuker zijn de negen ‘specialists’ die je gaandeweg vrijspeelt. Ze variëren van een ervaren piloot en een poema tot een stille jager, die al wandelend met elkaar kletsen. De keuze voor de juiste specialist is belangrijk voor je strategie.

Heerlijke chaos

In zoverre als je die kan plannen, natuurlijk. Far Cry spelen betekent chaotisch van de ene situatie in de andere terechtkomen: je ziet een standbeeld op een berg, vliegt er naar toe, schiet hem aan gort, en krijgt dan de hele cultus achter je aan. Het grootste plezier beleef je tijdens zo’n bestorming, waarbij je als een gek rondrent en je tactiek constant moet veranderen.

Tegelijkertijd schuilt daar ook de keerzijde van Far Cry 5. Het is een kleine stap van chaotisch naar onoverzichtelijk. Waar je vijanden vandaan komen is vaak onduidelijk en onvoorspelbaar. Soms kom je er pas vijf minuten later achter dat je buddy uit je helikopter is geschoten. En als je aan het einde van een lange missie door één kogel bijna helemaal terug naar het begin wordt gestuurd, waar je door een bug hermetisch vast komt te zitten in een voertuig – dan verlaat de lol toch stiekem je systeem.