Dagboek van iemand met haast: ‘Ik voel me een totale stresskip’

Zippy Klumperbeek (40) voelt zich vaak opgejaagd. Ze komt niet tot rust. „Steeds als ik iets doe, krijg ik het gevoel dat ik iets anders moet doen.”

Zijn we gehaaster gaan leven? Zippy Klumperbeek (40) moet er even over nadenken. „Nee, dat denk ik eigenlijk niet. Maar als ik naar mezelf kijk, denk ik wel: ik kom niet tot rust. En volgens mij komt dat doordat ik denk dat ik steeds iets anders moet doen dan wat ik aan het doen ben.”

Klumperbeek, moeder van drie kinderen (1, 9 en 12) en eigenaar van een kinderschoenenwinkel in Amsterdam-Oost, voelt zich de laatste maanden vaak opgejaagd. „Dat begint op het moment dat ik de winkel ga sluiten. Dan denk ik: ik kan nu niet doorwerken want ik moet naar huis. De verplichting die ik mijzelf opleg om om half zeven thuis te zijn, maakt dat ik me ga haasten. Ik voel me schuldig, of ik heb in ieder geval het idee dat ik niet voldoe.”

Hoe ziet uw werkweek eruit?

„Van dinsdag tot en met zaterdag sta ik met twee man personeel in de winkel. Ik ben er rond half tien, rond half zeven ga ik naar huis. Meestal is er thuis nog van alles te doen. Mijn man heeft op dit moment geen baan, dus het eten staat klaar, maar vaak tref ik overal de sporen aan van mijn eenjarige of moeten de kinderen van alles doen. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar nu ik het de laatste weken extreem druk heb, zakt de moed me wel eens in de schoenen.”

Wat bedoelt u daarmee?

„Ik heb op dit moment veel minder geduld. Als iemand mij een simpele vraag stelt, of iets van me wil, kan het al te veel zijn. Gisteren ben ik, na de afwas, zelfs even weggelopen van huis. Mijn tolerantieniveau was gewoon nul.”

Waarom bent u zo druk?

„Sinds kort ben ik met de winkel verhuisd. En ik ben een webshop begonnen. Nu moet ik, na het eten, elke avond weer achter de laptop om de laatste collecties bij te werken. Eigenlijk vind ik dat verschrikkelijk, ik heb er een tweede baan bij.”

Heeft u het idee dat u werk en privé goed kunt scheiden?

„Nee, op dit moment totaal niet. Voorheen deed ik mijn administratie in de winkel. Als ik dan thuiskwam, had ik ook echt tijd voor iedereen. Maar sinds de webshop ben ik een totale stresskip. Hopelijk kan ik straks, als de winkel goed gaat lopen en het financieel beter gaat, iemand inhuren die de site bijwerkt. Dit moet echt tijdelijk zijn.”

Lees ook: Burn-out lijkt veel voor te komen, maar wat is het nu eigenlijk?

Was u voorheen minder gehaast?

„Absoluut. Zeker tijdens mijn studententijd. Toen werkte ik parttime in een schoenenwinkel. Zes jaar geleden ben ik daarmee gestopt. Daarna was ik drie jaar thuis. Die periode heb ik als superfijn, inspirerend en bevrijdend ervaren. Ik kon me focussen op het moederschap. Ik was betrokken en gezellig, had geen haast, verloor niet continue mijn geduld. Het was bovendien leerzaam te ervaren hoe ondankbaar het kan zijn om alleen thuis te zijn. Je krijgt natuurlijk de liefde van je kinderen, maar moet het meeste uit jezelf halen, want je krijgt niet altijd te horen dat je het goed doet. Thuis blijven wordt vaak door de gezinsleden als iets vanzelfsprekends ervaren, dat is ook niet erg, maar het is niet altijd gemakkelijk.”

Waarom bent u toch weer gaan werken?

„Ik vind het thuisfront enorm belangrijk, maar ik ben ook echt gedreven. Ik wilde als afgestudeerde, ontwikkelde vrouw niet thuis blijven zitten. Ik voelde me aan de buitenwereld verplicht toch iets meer uit mezelf te halen. Ik heb op kosten van de samenleving mogen studeren, daar wilde ik ook iets voor terugdoen. Dat klinkt heel verantwoordelijk, maar ik voel dat echt zo. Een goed thuis creëren is natuurlijk belangrijk, maar ik beschouwde het als een luxe dat ik weer aan het werk kon. Het is nu alleen een beetje uit de hand gelopen. Ik ben ineens een workaholic geworden.”

Ik voel me schuldig, of ik heb in ieder geval het idee dat ik niet voldoe

Zippy Klumperbeek

Zijn er nog andere momenten dat u zich gehaast voelt?

„Ja, als ik dingen moet doen die bovenop alle verplichtingen komen. Verjaardagen bijvoorbeeld. Ik heb een grote familie, er valt dus vaak wat te vieren, dat kost tijd en je moet van alles regelen. Ook de voorbereiding voor de bat mitswa van mijn dochter Misha nam veel tijd in beslag. Als er veel tegelijk speelt, dan krijg ik dat gejaagde gevoel.”

Heeft u eigenlijk wel vrije tijd?

„Weinig. Een tijdlang ging ik sporten, maar dat hielp mij niet om te ontspannen. Ik deed dat na het eten en voor het naar bed brengen van de kinderen. Het was bedoeld als iets voor mezelf, maar op het moment dat ik naar de sportschool wilde gaan, begon ik me te haasten. Dat gold ook voor hardloopafspraken. Ik voelde me verplicht te zorgen dat eerst thuis alles in orde was, anders kon ik niet weg. Daarom ben ik gestopt met sport. En met yoga. Het gaf me geen ontspanning.”

Zou u iets kunnen veranderen waardoor u zich minder gehaast voelt?

„Misschien moet ik meer de tijd gaan nemen om dingen af te ronden. Niemand zou het erg vinden als ik een half uur later thuis ben. Ik vind het eigenlijk ook raar van mijzelf dat ik me zo druk kan maken om werk. Het is maar een winkel! Als ik nou een patiënt onder het mes had, was het wat anders.”

Elke avond, na het eten, moet ik weer achter mijn laptop kruipen om de collecties bij te werken

Zippy Klumperbeek

Heeft het misschien ook met dat schuldgevoel te maken?

„Ja, tot nu lukt het me niet om dat goed los te laten. En verder denk ik dat ik taken beter kan scheiden, dus meer dingen afmaken op werk en mijn werk niet mee naar huis nemen. Dat betekent dat ik ’s avonds niet meer met mijn site bezig moet zijn. Zodra het kan, stop ik daarmee.”

Zijn er ook taken thuis die u anders zou kunnen doen?

„Ja. Ik mis het nietsdoen op de zondag. Meestal ben ik aan het klussen en opruimen. Ik kan trouwens wel goed ontspannen wanneer ik een kast opruim of een muur behang. Dan kom ik eindelijk toe aan iets dat ik al langer wilde doen. Zoiets dan ook afmaken maakt me heel blij. Dat geeft me veel voldoening.”

Zou u nog meer willen veranderen?

„Buiten gezin en familie heb ik op dit moment geen sociaal leven. Met vrienden afspreken staat op een superlaag pitje. Jammer, waarom neem ik de tijd niet om eens even iets te gaan drinken of naar de film te gaan? Het geeft me een onrustig gevoel dat ik toch blijf denken: wanneer kan het een keertje? Het is toch raar dat ik juist de leuke dingen niet meer doe.”

    • Rosan Hollak