Opinie

    • Paulien Cornelisse

Communiceren doe je samen

Communicatie moet van twee kanten komen. Dat vinden veel mensen en dat is dan ook de reden dat bij sommigen de nekharen overeind staan bij een zin als deze: „Er werd gecommuniceerd dat de school gesloten werd.” Want: communiceren doe je samen!

‘Com’ komt van ‘con’, en dat betekent ‘met’, en dat lijkt alweer veel op samen. Denk aan de heilige communie, ofwel het oppeuzelen van het lichaam van Christus – daar zit ook een gezelschapselement in. Het Engelse ‘community’ ís nota bene gezelschap.

Los daarvan is het ‘eenzijdig communiceren’ inderdaad iets dat bijna altijd gepaard gaat met een irritante situatie. „U kunt wel boos worden, maar wij hebben meermalen gecommuniceerd dat u twéé pasfoto’s dient mee te brengen.” Wat je daarentegen nooit op een serieuze manier hoort: „Ik wil graag even communiceren dat ik met je wil trouwen.” Bij eenzijdig communiceren horen gevoelens van machteloosheid. En wie zich machteloos voelt, wordt opstandig. „ Steek die hele kutcommunicatie maar in je reet!”

Ik wil graag even communiceren dat ik met je wil trouwen

Toch is het niet helemaal eenduidig dat het communicatie-gaat-twee-kanten-op-standpunt het juiste is. Want de Latijnse oorsprong van het woord betekent meer iets als ‘uitdelen’. En inderdaad, Jezus deelde het brood en de wijn uit, en niemand gaf iets terug. (Dat was waarschijnlijk ook de oorzaak van de spanningen binnen de vriendengroep. Alles moest altijd van Jezus komen.)

Het Engelse communication wordt ook tegenwoordig vooral in de ‘uitdelende’ variant gebruikt, en dat heeft dan niets met irritante situaties te maken.

Dus dan is nu de vraag: hebben wij Nederlanders er zelf exclusief een groepsactiviteit van gemaakt? En zo ja, waarom dan? Heeft het iets te maken met dat iedereen altijd terug moet kunnen praten? Zijn we in dezen weer de korfballers van de Westerse cultuur? Lekker samen douchen? Gezelligheid boven alles?

Paulien Cornelisse is cabaretier en schrijver.
    • Paulien Cornelisse