Column

Classy

Ik probeer wijdbeens en voorovergebogen met één hand de kattenbak te verschonen en houd mij met de andere vast aan de trapleuning. Behoedzaam, als een bejaarde die niet wil vallen en met een tamelijk specifieke stand van het bekken een incontinentieongeluk probeert te voorkomen. Zes dagen eerder ging ik weer eens naar een sportschool. Een uur zou het duren, dat kickboksen. Zo stond het op het rooster. Ik heb daar een screenshot van. ‘Rustig aan’, zei de instructeur nog toen we drie kwartier onderweg waren en ik als Don Quichot on crack imaginaire reuzen stond te verslaan. ‘Anders haal je het einde niet.’ Ik had op de klok gekeken en was tamelijk beledigd geweest, dat laatste kwartier kon ik met gemak nog een honderdtal de stretcher op slaan. Maar wat ik niet wist was dat hij uit de goedheid van zijn hart niet een uur, maar bijna twee uur les zou geven en dat het echte sparren nog moest komen. Nu maak ik dus onbedoeld inspanningsgeluidjes, ook als ik mij niet inspan. Van die vieze. ‘Hnnngk khehg’, hangend in ammoniaklucht. Ik heb een vuilniszak vol uitwerpselen vergaard als de telefoon gaat.

„Errhk.. Hallo?” Een overdreven montere vrouwenstem steekt van wal.

„Georgina! Met Huppeldepup (ben haar naam vergeten) van Warner! Nou! Wat léúk dat ik je aan de lijn heb, wij hebben net een vergadering gehad en jouw naam kwam héél sterk naar voren! Kunnen wij op korte termijn even afspreken?” Warner, Warner.. Dat is toch een filmproductiebedrijf? Misschien willen ze me wel voor een film. Internationaal. Of een serie. Misschien toch goed dat ik ben gaan sporten.

„Adam en Eva Vips.” Ze zegt het zo snel dat ik kort ‘Adem maar even vis’ versta

‘Oké, en waar gaat het precies over?” „Als we afspreken kunnen we dat allemaal uitleggen.” „Maar ongeveer?” „Een reisprogramma.” Hè, jammer. Ik zet de zak met stront neer. „Wat voor reizen dan?” „Leggen we uit als we afspreken.” „Iets specifieker?” „Een programma over de liefde.”,,Ah.” Stilte. „Adam en Eva Vips.” Ze zegt het zo snel dat ik kort ‘Adem maar even vis’ versta. „Adam en Eva.. Víps..?” „Misschien heb je het weleens gezien.” „Dat met die naakte mensen?” De ammoniaklucht boort als een speer door mijn neus mijn hersenen in. „Het wordt héél classy gedraaid.” „O, nee. Dat wil ik niet.” „Tropische setting.” „Nee, nee. Dat wil ik echt niet.” Mijn geestesoog tovert een plaatje tevoorschijn van een realityster in zijn blote ster, die ook nog eens Sterretje heet en bijpassende tatoeages draagt op plekken die ik mij niet had willen herinneren. „Het betaalt waanzinnig veel.” „Nee.. nee..” Ik schud mijn hoofd ook al doet het pijn. „Echt héél veel. Dat zeg ik er écht even bij.” „Ja. Ja.. Ok. Maar ik wil niet. Sorry.” „Maakt niet uit. Dan heb ik het in elk geval geprobeerd!” „Ja. Hnngk.. Succes ermee.” „Dankje. Joe!” Ze hangt al op. „Doei”, werp ik nog na. Mijn demente bejaarde kat met de hernia’s en de stramme korte pootjes is in de vieze lege kattenbak geklommen en kijkt rond alsof hij zich afvraagt waar hij is. Precies zo zou ik er op zo’n eiland uitzien. Maar dan naakt. Met een kokosnoot. Nee hoor. „Hnngk”. Nee.