Recensie

Vrijdenkende Musgraves blijft dicht bij traditie

Countrymuziek heeft in twintig jaar zo’n gedaanteverwisseling ondergaan dat de betrekkelijke nieuwkomer Kacey Musgraves ondanks mondjesmaat gebruik van autotune en synthesizers op haar derde album Golden Hour relatief dicht bij de bron blijft. Ze schurkt aan tegen pop, maar haar romantisch sentiment en melancholieke voordracht blijven geworteld in Nashville. Des te opmerkelijker is het dat Musgraves het in ‘Rainbow’ opneemt voor de LGBT-community en openlijk verklaart hoe haar ode ‘Mother’ werd ingegeven door een lsd-visioen. Zo vrijdenkend is mainstreamcountry in jaren niet meer geweest en zo’n zangeres vergeef je de rare elektronische stijlbreuk die ze pleegt met de robotstemmen in ‘Oh What A World’. Met zoete vocale perfectie zoekt ze naar rozen tussen het asfalt en droomt ze van een ‘Space Cowboy’ die voor komt rijden in een stoere pick-uptruck. Een smachtende pedal steelgitaar droomt met haar mee, want zo traditioneel is Kacey Mushgraves ook wel weer.

    • Jan Vollaard