Recensie

Nerveuze Lily Allen reflecteert stoer op zichzelf

Pop Lily Allen trad in op in het kleine Sugarfactory, en speelde geheel onbekend werk. Ze blijkt een nieuwe, duisterder stijl te hebben, met persoonlijke teksten.

Concert van de zangeres Lily Allen in de Sugarfactory in Amsterdam voor een klein publiek. Foto Marcel Krijgsman/Hollandse Hoogte

Van vijfduizend mensen in de Heineken Music Hall, in 2009, naar 500 in de Sugarfactory, Amsterdam, in 2018. De Britse zangeres Lily Allen was populair, verkocht grote zalen uit en had hits (‘Smile’, ‘LDN’), maar raakte uit beeld, rond 2014. Door een tegenvallend derde album, Sheezus, en een persoonlijke crisis.

Nu treedt Allen weer op, en ze begint gewoon bij het begin: in het intieme Sugarfactory, dat dinsdagavond uitverkocht was. Het was spannend wat ze zou spelen, want van het nieuwe, in juni te verschijnen album No Shame is nog slechts de single uit. Maar ook in dat opzicht bleek Allen unverfroren: ze speelde voornamelijk nieuwe, bij het publiek nog geheel onbekende nummers.

En hoe dat klinkt? De inmiddels 32-jarige zangeres stond bekend om haar kekke liedjes waarin ze hippe Londenaren op de hak nam. Nu heeft ze in samenwerking met enkele grime-muzikanten een andere stijl ontwikkeld: duisterder en elektronischer. Een bassist/gitarist, en een keyboardspeler leverden de suizende geluidseffecten, waar Allens nog altijd helder tinkelende stem doorheen priemde.

Na verloop van tijd werden de arrangementen soberder. Begeleid door minimale pianoklanken bezong ze de menselijke tragiek – niet van hippe Londenaren maar van zichzelf. Zonder zich op het sentiment te richten, en zonder zelfbeklag, maar door te vertellen hoe ze haar huwelijk om zeep had geholpen, en zich aan alcohol vergrepen. Ze zong een prachtig nummer uit het perspectief van haar dochter (‘It’s not my fault, I’m only three’) en verwees naar het gestrande huwelijk van haar eigen ouders, in de slotmantra van ‘Apples’: ‘the apple doesn’t fall far from the tree’. Er was ook vrolijkheid, in het als vanouds reggae-achtige ‘Waist’, en in de enkele oudere nummers, zoals het opruiende ‘Fuck You’.

Ze maakte nerveuze grapjes en giechelde vaak. Dat was niet nodig. De ‘nieuwe’ Lily Allen is niet alleen stoer, ze is ook muzikaal verheffend.

    • Hester Carvalho