Opinie

    • Frits Abrahams

De tijdgeest vóór zijn

Je kunt je tijd vooruit zijn door stil te blijven staan, heb ik gemerkt. Apathie kan lonend zijn. Blijf roerloos, terwijl iedereen je voorbij snelt uit angst iets te missen. Neem Facebook. Ik ben er ooit lid van geworden, maar heb niets met mijn account gedaan. Als slapend lid zal het me daarom geen moeite kosten me af te melden, zoals Arjen Lubach ons adviseert in zijn poging een boycot te organiseren. Een vergeefse poging, vermoed ik, want de meeste mensen zullen de gezelligheid van Facebook belangrijker vinden dan hun privacy.

Waarom liet ik Facebook links liggen? Het had niets met principes te maken, moet ik toegeven, het was me gewoon te veel gedoe. Mijn vrouw ging er wel mee door en ik zag haar worstelen met al die berichtjes waarop ze geacht werd te reageren.

Er ging een zekere sociale druk van uit, ze voelde zich schuldig als ze weinig of niets van zich liet horen. En opeens, enkele weken geleden, toen ze mij in volle rust reuze ouderwets een dik boek zag lezen, kreeg ze er genoeg van en meldde ze zich af, wat ook weer gedoe gaf, want Mark Zuckerberg laat zijn klantjes niet graag gaan.

Zuckerberg zegt nu sorry, maar hij wist natuurlijk heel goed waar hij mee bezig was. Het leek zo’n nette, brave jongen, ik herinner me nog het enthousiasme in Amerika toen hij vorig jaar aanstalten scheen te maken om de volgende president te worden. Bij peilingen gaf 40 procent van de kiezers hem alvast de voorkeur. Zuckerberg trok een pak aan en deed een tourtje door de ‘swing states’. Hij bezocht daar ‘gewone families’ en een Ford-fabriek.

Ik lette op zijn nerdachtige verschijning en dacht: daar gaat de Donald straks een makkie aan krijgen. (Tussen deze twee haakjes: op YouTube is een hilarisch filmpje te zien uit de talkshow van Jimmy Kimmel, waarin Trump met pornoster Stormy Daniels de liefde bedrijft en vervolgens pocht: „The greatest sex you’ve ever had. That I can tell you.”

Let vooral op hoe Trump achterwaarts in onderbroek en mét rode pet het bed bestijgt).

Ook op een ander vlak was ik de tijdgeest vóór. In de Volkskrant las ik over het farmaceutisch bedrijf Pfizer in Capelle aan den IJssel, waar ze op het kantoor een gemoedelijke hond hebben aangeschaft om de werksfeer te verbeteren. Ik dacht dat ze daar in de farmacie de reusachtige winsten op pillen en poeders voor hadden, maar de Portugese waterhond Chapstick schijnt er nog iets essentieels aan te kunnen toevoegen. Het dier wandelt kalmpjes over de burelen en mag in de pauze worden uitgelaten. Dit alles omwille van de stressvermindering voor de kantoormensen.

Het lijkt een nouveauté, maar toch is dat te veel eer voor Pfizer. Zelf heb ik sinds jaar en dag geen kantoorhond, maar een columnkat – een inmiddels stokoude poes die mij gezelschap houdt als ik deze columns schrijf. Als ik begin, geeft zij zich in een belendend vertrek aan een diepe slaap over. Dat is het voor mij stressverminderende deel, waarin ik goed kan opschieten. Helaas ontwaakt ze na enkele uren als haar lege maag opspeelt. Meestal is dat tegen het einde van mijn column.

Ze begint dan zó onverdraaglijk te mieren en te mekkeren dat ik mijn concentratie verlies en volkomen vastloop – zoals nu. Het is heel vervelend. That I can tell you.

    • Frits Abrahams