Albumoverzicht: traditionele Musgraves, emotionele expressie bij Blaudzun

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, onder andere Blaudzun, Kacey Musgraves, Hieroglyphic Being en het Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. James Gaffigan.

  • ●●●●●

    Kacey Musgraves: Golden Hour

    Kacey MusgravesPop: Countrymuziek heeft in twintig jaar zo’n gedaanteverwisseling ondergaan dat de betrekkelijke nieuwkomer Kacey Musgraves ondanks mondjesmaat gebruik van autotune en synthesizers op haar derde album Golden Hour relatief dicht bij de bron blijft. Ze schurkt aan tegen pop, maar haar romantisch sentiment en melancholieke voordracht blijven geworteld in Nashville. Des te opmerkelijker is het dat Musgraves het in ‘Rainbow’ opneemt voor de LGBT-community en openlijk verklaart hoe haar ode ‘Mother’ werd ingegeven door een lsd-visioen. Zo vrijdenkend is mainstreamcountry in jaren niet meer geweest en zo’n zangeres vergeef je de rare elektronische stijlbreuk die ze pleegt met de robotstemmen in ‘Oh What A World’. Met zoete vocale perfectie zoekt ze naar rozen tussen het asfalt en droomt ze van een ‘Space Cowboy’ die voor komt rijden in een stoere pick-uptruck. Een smachtende pedal steelgitaar droomt met haar mee, want zo traditioneel is Kacey Mushgraves ook wel weer. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Hieroglyphic Being: The Red Notes

    Hieroglyphic BeingDance: De in Chicago geboren muzikant Jamal Moss (ofwel Hieroglyphic Being) maakte een album waarin hij zijn twee grote liefdes verenigt: house en jazz. Het knettert, vonkt en vuurt vanaf moment één. Moss is een cerebraal kunstenaar die op spirituele wijze jazzy jamsessies verenigt met ‘body music’. Als dakloze tiener bracht de outsider nachten door in de clubs van Chicago, dansend om het warm te krijgen. Zijn muziek is niet alleen maar jazzy en intellectueel: ‘The Seduction Syndrome’ opent met een harde pulserende kick en eindigt met overstuurde drums, om stevig op te bewegen. De melodielijnen zijn juist subtiel en nodigen uit tot sierlijke danspassen. Het hypnotiserende ‘The Melody Lingers’ is een hoogtepunt waarin een warme marimbamelodie langzaam wordt ingekapseld door de ene na de andere drumlijn. Moss orkestreert zijn composities op afrobeat-achtige wijze: de nummers zijn ritmisch complex, rijk in textuur, maar nergens wordt het te veel. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. James Gaffigan: Prokofiev: Symphonies Nos. 2 & 4 (second version)

    Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. James GaffiganKlassiek: Sergej Prokofjev schreef zeven symfonieën. Dirigent James Gaffigan en het Radio Filharmonisch Orkest namen zich in 2015 voor om ze allemaal op te nemen. Nu, drie jaar later, ligt er een waardig sluitstuk van de alom bejubelde reeks in de schappen.Prokofjevs Tweede en Vierde symfonie (laatstgenoemde in de herziene versie uit 1947) zijn als water en vuur. Denk: modernisme van de stekeligste soort versus melodisch uitgelijnd sociaal-realistisch bombast. Gaffigan weet met beide klankwerelden raad. In het openingsdeel van de Tweede symfonie laat hij het Radio Filharmonisch Orkest dreunen als de op hol geslagen machinerie van een ijzergieterij. In het eerste deel van de Vierde wisselt hij ademende fraseringen moeiteloos af met vervaarlijk pompende ‘eroico’-passages.In het thema met variaties van de Tweede symfonie brengt Gaffigan Prokofjevs virtuoze orkestratiekunsten op magische wijze tot leven. Joep Christenhusz

  • ●●●●

    Altin Gün: On

    Altin GünPop: Op tour met Jacco Gardner raakte bassist Jasper Verhulst in de ban van de Turkse psychpop van de vroege jaren 70. In Nederland zocht hij via Facebook leden bij elkaar voor Altin Gün. Verhulst was niet de enige of eerste alternatieve popmuzikant met een zwak voor Turkse folk en je zou Altin Gün kunnen zien als een slim bandje dat op een handig moment wordt gelanceerd. Maar het is veel meer geworden dan een retrobandje. Daarvoor zijn de leden als Nic Mauskoviç en Gino Groenveld te veelzijdig en klinken ook de vocalisten met Turkse roots (Erdinc Yildiz Ecevit en Merve Dasdemir) te eigenzinnig. Dus ja, er is veel te horen dat klinkt als ‘Pink Floyd op saz’, maar ook funkritmes en soms wat Afro-Caribische breaks. De belangrijkste inspiratiebron van de band is Neset Ertas, de ‘folk bard’ van Turkije, maar zijn folkliedjes worden volledig geherinterpreteerd, met ontsporende orgels en wahwah-gitaren. Leendert van der Valk

  • ●●●●●

    Blaudzun: _up_

    BlaudzunPop: Van Blaudzun verschijnt ongeveer ieder jaar een album, waardoor zijn muzikale ontwikkeling, en de verschuivingen daarin, goed te volgen zijn. Blaudzun heeft veel mee: zijn pregnante stem, met de hoge snik en trefzekere uithalen, die meteen innemend klinkt. In zijn gedragen nummers leunt de naar bombast neigende muziek op warmhartige klanken van viool, gitaar, bonkende piano, waarin altijd een elegante ondertoon schuilt.Ook het nieuwe, zevende album _up_ klinkt verzorgd. Nummers als ‘_one way ticket’ en ‘islands’ zwellen aan in klank en zang, en voeren je mee naar toppen van emotionele expressie.

    Maar hoe gevoelvol ook, de pijn ontbreekt. Anders dan op eerdere albums, glooien Blaudzuns songs nu zonder hapering of schrijnende klank, waardoor het resultaat minder doordringt. Opvallend is de laatste track, ‘jupiter_iii’, een fraai instrumentaal nummer met langzaam echoënd vergezicht - wellicht een nieuwe koers. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Black Pencil: La Volta

    Black PencilKlassiek: Rond 1600 vierden in Engeland de kunsten hoogtij en componisten als Dowland, Byrd en Thomas Morley zijn nog altijd zeer geliefd. Maar zoals op de nieuwe cd van Black Pencil heeft u hun muziek gegarandeerd nog nooit gehoord – al was het maar door de unieke bezetting van het ensemble: blokfluit, panfluit, altviool, accordeon en percussie. De meeste van die instrumenten bestonden indertijd niet eens, maar de klankschoonheid van de originele eigen arrangementen is verrukkelijk. Black Pencil (vijf nationaliteiten, gevestigd in Nederland) is een heerlijk divers bandje van topmusici. Op La Volta combineren ze de genoemde oude meesters met nieuw werk van vier Nederlandse componisten die zich door de Engelse Renaissance hebben laten inspireren. In ‘Oene’ van Geels Bayachrimae laat Black Pencil zich van zijn meest opzwepende kant horen, wanneer melancholische renaissancemelodieën ontsporen in jazzrock à la Miles Davis. Joep Stapel

    • Thomas van Huut