Recensie

Oorlogstrauma’s uiten via een masker

Drama

Die maskers in ‘Au revoir là-haut’ zijn een perfect visueel middel om de veelheid van emoties uit te drukken die te maken hebben met oorlog, trauma, en de vraag wat je identiteit is.

Een jonge kunstenaar overleeft de gruwelen van de loopgraven en het sadisme van een bloeddorstige luitenant in ‘Au revoir là-haut’.

De echte hoofdrol in het Franse post-Eerste Wereldoorlog-epos Au revoir là-haut wordt gespeeld door de maskers die Cécile Kretschmar voor de verminkte oorlogsveteraan Pericourt ontwierp. Samen met zijn kompaan Albert Maillard (gespeeld door regisseur en coscenarist Albert Dupontel zelf) overleefde de jonge kunstenaar Pericourt de gruwelen van de loopgraven en het sadisme van een bloeddorstige luitenant. In plaats van zich een gezichtsprothese aan te laten meten besluit hij door het leven te gaan achter zelfontworpen maskers die zijn gemoedstoestand uitdrukken. Ondertussen zetten de twee vrienden een zwendeltje op in oorlogsmonumenten waarmee ze ook zijn tirannieke vader een loer draaien.

Die maskers zijn een perfect visueel middel om de veelheid van emoties uit te drukken die te maken hebben met oorlog, trauma, en de vraag wat je identiteit is. Je vermoedt dat er in het Prix Goncourt-winnende gelijknamige boek van Pierre Lemaître nog veel subtiliteiten schuilen over de manier waarop Frankrijk met z’n geschiedenis is omgegaan. Maar dat zijn vast de lievelingen die Lemaître, die zelf ook meeschreef aan het scenario, om zeep heeft moeten helpen.

Lees ook een interview met hoofdrolspeler Nahuel Peréz Biscayart: ‘Dat masker is een opgeheven middelvinger’

De raamvertelling over bedrogen bedriegers hupst nu als een mank vogeltje, doch in de rijkste pracht en traditie van cinematografische kostuumfilmluister van plotwending naar plotwending.

    • Dana Linssen