Recensie

Elke dorre twijg beneemt je de adem

Horror In ‘A Quiet Place’ sluipt het gezin Abbott op kousenvoeten door een ontvolkte wereld. Een toproofdier dat jaagt via geluid zit hen continu op de hielen. Dat levert lange tijd een film op met verstikkende suspense.

Regan en Marcus (Millicent Simmonds en Noah Jupe) moeten muisstil zijn om te overleven in ‘A Quiet Place’.

In A Quiet Place staat de mens niet langer bovenaan de voedselketen. De herkomst van het nieuwe toproofdier is een raadsel. Alien? Hellehond? Het creatuur is razendsnel, altijd hongerig en uitgerust met klauwen, tanden en pantser. Onkwetsbaar bijna, maar met één handicap: het is blind en jaagt puur op geluid.

Het gezin Abbott is prooi. Ze sluipen op kousenvoeten door een ontvolkte, vijandige wereld, communiceren in gebarentaal, weten dat op snurken de doodstraf staat. Van kinderen eist die levensstijl enorme discipline; al direct verliezen de Abbotts tijdens het foerageren hun iets te speelse jonge zoon. Nu moeder Evelyn (Emily Blunt) weer zwanger is, moet blijken of een zuurstofmasker en geluiddichte kelder het lawaai van bevalling en baby voldoende dempen.

A Quiet Place maakt optimaal gebruik van een oeroud, uiterst onbevredigend overlevingsmechanisme: blijf zitten waar je zit, hou je adem in. Acteur-regisseur John Krasinski (in het echt en in de film de echtgenoot van Blunt) schroeft de dreigende ondertoon ongehaast op naar verstikkende suspense, met in de hoofdrol geluid: elke krakende plank of dorre twijg beneemt je de adem. Helaas stelt de finale teleur, als de Abbotts een te voor de hand liggende zwakke plek vinden en vuurwapens alsnog hun nut bewijzen. Kennelijk kan een door Michael Bay geproduceerde film niet zonder kogels, maar A Quiet Place slaagt er zo niet helemaal in om de scepsis tot aan de aftiteling toe te onderdrukken.

    • Coen van Zwol