In beeld

Antakya, waar religies vreedzaam samenleven

Vlak bij de grens met Syrië ligt de eeuwenoude Zuid-Turkse stad Antakya. Tijdens het Paasfeest komen joden, alevieten, sunnieten en katholieken bijeen voor een gezamenlijke viering.

De Zuid-Turkse stad Antakya werd in 300 vóór Christus gesticht, na de dood van Alexander de Grote. Antiochië, zoals de stad destijds heette, groeide uit tot één van de grootste steden van het Romeinse Rijk. Later werd de stad onderdeel van het Perzische, Byzantijnse en Ottomaanse Rijk. In 1939 werd de provincie Hatay, waarvan Antakya de hoofdstad is, via diplomatieke weg geannexeerd door Turkije.
Foto Emrah Gurel
Antakya ligt vlak bij de grens met Syrië en heeft een eeuwenlange geschiedenis van tolerantie tussen islamitische, christelijke en joodse gemeenschappen. Er leven zeker twaalf etnische en religieuze groepen vreedzaam naast en met elkaar.
Foto Emrah Gurel
Tijdens de Paasdienst is de orthodoxe Sint Petruskerk versierd met witte en gele ballonnen.
Foto Emrah Gurel
Terwijl familieleden, buren en vrienden elkaar vrolijk begroeten, rennen kinderen rond met klappertjespistolen – een traditie in Turkije tijdens feestdagen. In andere jaren werd er ook vuurwerk afgestoken; dat is wegens de noodtoestand nu verboden.
Foto Emrah Gurel
De dienst is in het Arabisch. Urenlang declameren priesters en diakenen op zangerige toon gebeden en bijbelpassages, afgewisseld door rituelen.
Foto Emrah Gurel
Als de gelovigen naar huis zijn, ontvangt de priester hoogwaardigheidsbekleders en vertegenwoordigers van andere religies.
Foto Emrah Gurel
Sunnieten, alevieten, joden en katholieken: iedereen neemt deel aan de festiviteiten.
Foto Emrah Gurel
„We tonen hier onze solidariteit en dragen bij aan de sociale en religieuze harmonie in Antakya”, zegt Hassas Asker, een aleviet en een lokale leider van de nationalistische partij MHP.
Foto Emrah Gurel
Na de dienst in de orthodoxe kerk wordt er een groot ontbijt geserveerd op de binnenplaats.
Foto Emrah Gurel
De sporen van de multireligieuze geschiedenis zijn overal in de stad zichtbaar. In de nauwe kronkelstraatjes van het centrum staat een katholieke kerk gebroederlijk naast een moskee. Ernaast is een winkeltje waar zelfgemaakte Assyrische wijn wordt verkocht. Aan de overkant van de straat staat een synagoge.
Foto Emrah Gurel
De Habib al-Najjar-moskee is een heilige plek voor zowel moslims als christenen.
Foto Emrah Gurel
In een crypte onder de moskee staan twee sarcofagen, die zouden toebehoren aan de profeten Jonas en Johannes de Doper.
Foto Emrah Gurel
Alevieten vormen de grootste minderheid in Antakya. Exacte cijfers zijn er niet, want sinds de census in 1965 is er geen onderzoek gedaan naar etnische samenstelling van Turkije. Tijdens het Ottomaanse Rijk werden alevieten beschouwd als de onderklasse. De stichting van de democratische en seculiere Turkse republiek maakte de weg vrij voor hun emancipatie. In alevitische gebedshuizen hangt naast Ali’s portret standaard een foto van vader des vaderlands Atatürk.
Foto Emrah Gurel
Christenen kunnen net als niet-moslims geen hoge posities bekleden in de politiek, bureaucratie en diplomatie. Girne Mansuroglu is de enige christelijke loco-burgemeester van Turkije. Zij zetelt in Defne, een gemeente in Antakya. „Ik had vrienden uit Gaziantep die niet konden geloven dat ik christen was. ‘Weet je het zeker?’, vroegen ze.
Foto Emrah Gurel