Opinie

    • Karl Vannieuwkerke

Renners sterven wel

Igor, Daan, Wouter, Bjarne, Dimi, Tim, Rob, Kristof, Stive, Frederiek, Michael. Belgische soldaten bij voornaam. Wielermiliciens. De voorbije jaren te snel na mekaar gesneuveld in bed, het ziekenhuis of langs de weg. Drukke rijksbaan met tramsporen of desolate kasseistrook waar ééncellige pantoffeldiertjes zich in grachten voeden met rottende bacteriën van achtergebleven paardenmest. Een plek waar op de 364 andere dagen van het jaar nog nauwelijks een auto langs komt, maar waar ruim honderd jaar geleden frontsoldaten werden weggerukt van vrouw en kinderen. Oorlogsgebied omgevormd tot wielerarena. Wat je vooral niet verwacht, is dat er tijdens Parijs-Roubaix een dode valt.

Het nieuws van de hartstilstand van Michael Goolaerts verspreidde zich op de commentaartribune in Roubaix als lopend vuur. Dan word je boodschapper van onheilspellend nieuws. Je wacht. De familie spookt door je hoofd. Weten zij het al? Pas als een derde bron bevestigt, breng je wat je hoort. De ernst dringt door, de onomkeerbaarheid nog niet. Ook al ben je een ervaringsdeskundige.

Informant Andre Meganck duwde me op 9 mei 2011 tijdens de Giro een briefje voor de neus met de boodschap: ‘Nog niet op antenne zeggen, maar Wouter haalt het niet!’

Wouter Weylandt was net gestorven op Italiaans asfalt. Waar zijden tubes horen te zingen liet een jongen van 26 jaar het leven terwijl zijn dochtertje Alizée veilig in de buik van zijn zwangere vrouw wachtte om haar papa te begroeten. Het kind moet het doen met de overlevering.

Tussen heldenepos en drama ligt hooguit een handvol kasseien

Een jaar later, op 5 juli 2012 klopte eindredacteur Thomas Swannet ’s morgens om half acht op mijn deur: ‘Rob is vannacht gestorven!’ Rob Goris, 30 jaar, zat de avond voordien nog aan tafel tijdens Vive le vélo! Stralend gelukkig. Aan de zijde van zijn vriendin Katrien Van Looy (kleindochter van de grote Rik, keizer van Herentals). Een jong koppel bouwend aan een toekomst besprenkeld met koers. Het hart van Rob stopte met pompen in het pittoreske Honfleur. Het is nieuws waar je dagen niet goed van bent.

Van een coureur verwacht je dat hoofd, hart en benen altijd in perfecte symbiose samenwerken. Renners sterven niet. Het wielergedicht van Willie Verhegghe spookt al uren door mijn hoofd.

Renners sterven niet,
ze verdwijnen alleen maar uit het zicht
eens zij de laatste finish hebben overschreden
en de snelheid van het leven
hen met stijve spieren achterlaat.

Weet dat
wanneer de aarde hen dan toch
met tegenzin bedekt,
hun naam voor altijd
als een echo tussen bergen
zal weerklinken.

Renners sterven helaas wel. Tussen heldenepos en drama ligt hooguit een handvol kasseien. RIP Michael.

Karl Vannieuwkerke is presentator bij de Vlaamse omroep VRT.

Correctie: Rob Goris overleed tijdens de Tour van 2012, niet op 5 juli 2011. Dit is hierboven aangepast.

    • Karl Vannieuwkerke