Recensie

Johan laat mentale demonen opwindend klinken

Pop De popgroep Johan werd na een hiaat van negen jaar opnieuw opgericht. Vrijdag verschijnt het nieuwe album, ‘Pull Up’. Voorman Jacob de Greeuw maakt zijn mentale demonen nu tot een muzikaal ingrediënt.

Foto Félice Hofhuizen

De carrière van Jacob de Greeuw, voorman van Johan, verliep altijd al grillig. Hoeveel succes en bijval de in 1996 begonnen band uit Hoorn ook kreeg, er ontstonden lange hiaten tussen de albums, er waren personeelswisselingen, en in 2009 bleek Johan opgeheven. Maar, zoals past bij De Greeuws temperament, de groep werd vorig jaar even makkelijk heropgericht. Met goeddeels dezelfde muzikanten, zoals drummer Jeroen Kleijn en Diets Diekstra. Alleen de plaats van gitarist Maarten Kooijman is nu ingenomen door Robin Berlijn (bekend van Fatal Flowers en Sky Pilots). Op dit moment worden ‘opwarm-optredens’ gedaan, vrijdag verschijnt het album Pull Up; een tournee volgt.

Op het nieuwe Pull Up verwerkte De Greeuw zijn innerlijke onlust weer tot brandstof voor liedjes met een grote schoonheid. Verrassend genoeg kreeg het nieuwe repertoire een ander accent. In het verleden klonk Johan prachtig maar soms bevreemdend: het innerlijk onbehagen werd verpakt in een bijna ondraaglijke lichtheid. Nu is dat anders. Nog altijd heerst de verlokking in de melodieën van nummers als ‘Makes Sense’ en ‘What A Scene’, maar nu werden de mentale demonen die De Greeuw regelmatig bezingt, ook een muzikaal ingrediënt. De gitaarakkoorden van Robin Berlijn zijn strammer en knerpender. Zijn gitaar jaagt en stuwt, de klanken knagen als een roofdier aan de roomzachte harmonieën. Ook het keyboard van Matthijs van Duijvenbode (bij concerten gespeeld door Jan Teertstra) klinkt bij momenten vervaarlijk: een monotone grom die onder de akkoorden door kronkelt.

Het optreden, zondagavond in De Helling in Utrecht, was geconcentreerd. De Greeuws stem klinkt iets doorleefder, de bandleden houden elkaar nauwlettend in de gaten. Het leidde tot een spannend en indrukwekkend optreden, waarbij Jeroen Kleijn prachtig dreunde met vilten stokken, tijdens het nieuwe ‘Just Because’ en bassist Diets Dijkstra aardse noten speelde. De uitvoeringen leken nog iets ruwer dan op het album, en dat was opwindend. Opwindend op een ingetogen manier.

    • Hester Carvalho