De koers gaat (vrijwel) altijd door

Wedstrijdprotocol

Er is in het wielrennen geen eenduidig protocol in zulke uitzonderlijke gevallen. „Het hangt af van de situatie.”

Peter Sagan komt deze zondag als winnaar over de streep bij Parijs-Roubaix. In dezelfde koers valt Michael Goolaerts door hartfalen van zijn fiets waarna hij later die dag overlijdt. Foto Bas Czerwinski

Na de beelden, op de netvliezen van tv-kijkers gebrand, kwam op sociale media de vraag: waarom ging Parijs-Roubaix verder alsof Michael Goolaerts niet net roerloos werd afgevoerd?

Er is in het wielrennen geen eenduidig protocol in zulke uitzonderlijke gevallen. „Het hangt af van de situatie”, zegt Fabrice Tiano, woordvoerder van de organiserende ASO.

In het geval van de wedstrijd van zondag was er geen informatie over de precieze ernst en toedracht van de situatie, zegt Tiano. „Wij kennen als organisatie de tijd en plaats van het ongeluk en daarna de officiële tijd waarop hij overleden is. In de tijd tussen het moment waarop het gebeurde en zijn dood rond half elf, elf uur ’s avonds hadden we geen informatie.”

Lees ook: Het sportmysterie van een falend hart

Tiano wil niet vooruitlopen op wat er was gebeurd als sneller duidelijk was geweest wat er met Goolaerts aan de hand was.

Wielrenners stappen over het algemeen snel weer op hun fiets. Niet dat er nooit wordt ingegrepen. In de Giro d’Italia van 2011 kwam de Belg Wouter Weylandt fataal ten val in een afdaling. De etappe ging door, maar de podiumceremonie werd afgelast. De etappe een dag later werd geneutraliseerd.

In 2016 werd een etappe in de Ronde van België stilgelegd en later afgelast na een botsing tussen een groep renners en twee motoren. De Belg Stig Broekx was het voornaamste slachtoffer, hij belandde in een coma.

Nietsontziend

Het lijkt in de vezels van sommige sporten te zitten. Sporten die op niemand wachten, althans niet lang. In de Formule 1 leidde de dood van Ayrton Senna in 1994 en die van Jules Bianchi in 2015 tot ingrijpende nieuwe veiligheidsmaatregelen, maar het circus trok nietsontziend verder.

Ook de Volvo Ocean Race, de grootste zeilwedstrijd ter wereld, werd niet gestaakt toen eind maart de Brit John Fisher overboord sloeg en niet meer werd teruggevonden. Zijn team Sun Hung Kai/Scallywag trok zich terug uit de etappe, maar besloot later deze maand wel verder te gaan met de race. „We hebben allemaal pijn, maar stappen er niet uit”, liet schipper David Witt via sociale media weten. „We zullen starten, we zullen op elkaar letten, we zullen finishen en we doen er alles aan om John te herdenken.”

Lees ook de column van Karl Vannieuwkerke: Renners sterven wel

„Alle deelnemers weten dat er een risico is”, zegt Simon Keijzer, die met marketingbureau Tig Sports de finish van de Ocean Race in Scheveningen organiseert. „De sporters zijn er vrij koel onder. De meeste teams zitten na zo’n traumatische ervaring in zak en as, maar gaan dan na een paar weken toch verder, anders blijven ze met een onafgewerkt trauma zitten. Het is geen regel, maar de norm.”

Woensdag is er in de Brabantse Pijl uitgebreid aandacht voor Goolaerts: een minuut stilte op de Grote Markt in Leuven, een ronde als eerbetoon, daarna nog een minuut stilte voor de start. Zijn ploeg Veranda’s Willems-Crelan stapt daar, in de geest van Goolaerts, een paar dagen na het noodlot gewoon weer op de fiets.

Correctie (10 april 2018): In een eerdere versie van dit artikel stond dat de Brabantse Pijl donderdag is. Dat is veranderd in woensdag.

    • Frank Huiskamp
    • Jelmer Kos