Column

De hel

Parijs-Roubaix is een groot veldhospitaal voor renners en materiaal. Kasseien zijn glibberige krengen die rekenen in valpartijen, stuur- en framebreuken, ook al zijn ze de afgelopen dagen met truweel en stofdoek opgepoetst en met grind wat dieper aangestampt. De renners hebben zondag de keuze tussen slijk en stof, beide à la carte van de weergoden. Kasseien blijven hoe dan ook duivels in de Hel van het Noorden. Ze laten de organen van de renners in alle richtingen dansen tot grote paniek van ploegdokters. Ook de winnaar komt niet meer heel over de meet in de Vélodrome van Roubaix. Verhakkelde infrawezens.

Alle renners zijn getekend in Roubaix, sommigen rijden met een gezicht achterstevoren de piste op. Pijn vult het hele lichaam, open zenuwen komen bloot te liggen onder schaafwonden en de innerlijke mechaniekjes van het lichaam zwerven uit voor een niet te blussen brand. Parijs-Roubaix is sm in zijn rauwste vorm.

In dwangarbeid doen de mecaniciens niet onder voor de renners. Een aantal bivakkeert al weken in het bos van Wallers en Carrefour de l’Arbre. Ze bestuderen de kantjes van de kasseien in functie van de tubes, ze lijmen dag en nacht, fabriceren dubbele stuurlinten en blijven sleutelen aan het verzet, naargelang de wensen van de renner. Ik heb de tijd nog gekend dat mecaniciens zelf de wielen moesten spaken en aan de binnenkant van de drinkbushouders schuurpapier moesten plakken zodat de bidons op de kasseien niet de lucht in vlogen. De voorbereiding van Parijs-Roubaix is even hels als de wedstrijd zelf.

Het blijft wel een monument, en dan is niets te veel. Uiterlijk ongeschonden over kasseien dokkeren is naast toeval ook kunst. Vooreerst mag de kasseispecialist niet bang zijn. Handen losjes boven op het stuur, niet sleuren en trekken. Een scherp oog voor de valse kanten van de monstertjes voorkomt averij. In het gootje rijden waar het kan. Geduld en zorgvuldigheid bij de voorbereiding in acht nemen. Het collen haarfijn controleren. Elke velg krijgt drie lagen lijm, om de twee dagen een nieuwe laag. Pas na een week kan de tube vastgemaakt worden aan de velg. Chirurgische precisie in de Hel.

Lichtgewichten worden op de kasseien weggewaaid. Renners met body zijn in het voordeel. Daarnaast speelt souplesse een grote rol, je moet over de kasseien kunnen zweven. Niki Terpstra is gemaakt voor Parijs-Roubaix, zoals ook Sep Vanmarcke, Sebastian Langeveld en andere Degenkolbs.

Patrick Lefevere liet ooit drie renners van zijn ploeg Mapei hand in hand over de streep komen: Johan Museeuw, Gianluca Bortolami en Andrea Tafi. Museeuw mocht winnen.

De ploegen van Lefevere hebben geschiedenis geschreven in de helleklassieker. Dit voorjaar rijden ze de tegenstand koers na koers aan flarden. Het is al Quickstep wat de klok slaat. Ploegdiscipline als militair commando. In de Ronde beschermden Stybar en Gilbert de vlucht van Terpstra. Ook zij zijn kopmannen voor Parijs-Roubaix en verwachten dezelfde nederigheid van de Nederlander. Dat kan nog een probleem worden, want Niki is echt begenadigd kasseivreter en verkeert in bloedvorm. Voor renners en volgers is hij de gedoemde winnaar wat zou betekenen dat hij de dubbel binnenhaalt na de Ronde. Het zal de Noord-Hollander bloed, zweet en tranen kosten om vrijwillig in dienst te rijden voor Philippe Gilbert of Zdenek Stybar.

Eigenlijk laten zijn benen dat niet toe.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.