Column

Wat wil Donald Trump nu eigenlijk met Vladimir Poetin?

De relatie tussen Trump en Poetin is essentieel. Maar Trump geeft elke dag een ander teken, zag Vandaag havik, morgen duif. En overmorgen?

President Trump en zijn Russische collega Poetin, 7 juli 2017 bij G20 in Hamburg. Foto Mikhail Klimentiev/AFP

Zoals in elk gezelschap zijn er ook in de statenclub relaties die niemand kan doorgronden en die daarom uitgroeien tot onweerstaanbaar onderwerp voor roddel en speculatie. Trump en Poetin zijn zo’n setje. De relatie Washington-Moskou is altijd van belang, maar in een tijd van nieuwe kernwapens, zenuwgas en diplomatenoorlog luistert ze extra nauw.

Tijdens de Koude Oorlog waren analisten in de benijdenswaardige positie dat ze dachten maar één enigma te hebben: het Kremlin. Tegenwoordig is naast de Kremlinologie de Trumpologie minstens zo belangrijk, een jonge tak van sport, qua betrouwbaarheid enigszins vergelijkbaar met de handlijnkunde.

Op 20 maart, twee dagen na de Russische verkiezingen, belde Trump met Moskou. Hij negeerde het advies van zijn staf en feliciteerde Poetin met zijn zege. Hij bracht de novitsjok-affaire, die toen al twee weken oud was, niet ter sprake. En hij nodigde Poetin uit voor een bezoek aan het Witte Huis.

Het ogenschijnlijk nogal hartelijke gesprek weerhield Trump er vervolgens niet van zich een paar dagen later aan te sluiten bij de coalitie die Rusland strafte voor de vergiftiging van vader en dochter Skripal. De VS zetten 60 diplomaten uit en Rusland moest het consulaat in Seattle sluiten, niet ver van de basis voor onderzeeboten, Naval Base Kitsap. „U gelooft toch niet dat de Russen een kantoor hebben in Seattle omdat het weer er mooi is”, zei Dan Coats, baas van de Amerikaanse spionnen, over de stad waar het altijd regent.

Afgelopen zomer legden de VS Rusland sancties op als vergelding voor inmenging in de Amerikaanse verkiezingsstrijd. Coats kondigde aan dat snel meer sancties volgen.

Vandaag is Trump een duif, morgen een havik. Poetin moet er tureluurs van worden, schreef een analist in The Washington Post.

Zoals het nu gaat, gaat het al 14 maanden. Vandaag is Trump een duif, morgen een havik. Poetin moet er tureluurs van worden, schreef een analist in The Washington Post.

Dezer dagen is Trump, gemeten naar zijn daden, beslist een havik. Dinsdag ontving hij de leiders van Baltische staten. Dat bezoek zelf was al een signaal aan Poetin. De drie zien zich als ‘frontstaten’ en hebben uit vrees voor Poetin hun defensie-uitgaven fors verhoogd. Rusland speelde het spel overigens sportief mee en kondigde prompt marine-oefeningen in de Oostzee aan.

Trump-de-havik heeft, afgaand op wat hij zegt, nog niet helemaal afgerekend met zijn innerlijke duif. „Niemand is harder geweest voor Rusland, maar een goede relatie met Rusland zou positief zijn, niet negatief. Daar is iedereen het over eens, behalve dommeriken.” Hij zou best een hele goede relatie kunnen hebben met Poetin „maar er is ook een grote kans dat het er niet van komt. Wie weet.”

Eigenlijk wil Trump natuurlijk niets liever dan een topontmoeting met Poetin. Naast al zijn wispelturigheid zijn er twee constanten in zijn presidentschap. Hij houdt graag vast aan verkiezingsbeloftes. (Belastingverlaging: check. Handelsruzie met China: check. Toenadering tot Rusland: wie weet.) En hij zet zich graag af tegen zijn „slappe” voorgangers; Poetin was in 2005 voor ’t laatst in het Witte Huis.

Bovendien was hun eerste ontmoeting niet ongezellig. In de marge van de G20 in Hamburg moest zijn staf Melania naar binnen sturen om de vergadering af te kappen. Daarna gingen ze nog een uurtje door. Later bleek dat ze elkaar ook tijdens het diner nog eens gesproken hadden.

Toch is de kans klein dat Trump-de-duif snel zijn zin krijgt. Al was het maar omdat hij met spionnenchef Coats, zijn nieuwe veiligheidsadviseur John Bolton en de beoogde minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo omringd is door louter haviken.

Redacteur geopolitiek Michel Kerres en Oost-Europa-deskundige Hubert Smeets schrijven hier afwisselend over de kantelende wereldorde.