Hij liet zijn publiek altijd weer naar adem happen

1929-2018 Jazzpianist

Cecil Taylor was een uiterst vooruitstrevende en totaal vrij spelende jazzpianist. Opvallend was zijn ‘totale verovering’ van de piano – met vingers, vuisten, vlakke handen en armen.

Cecil Taylor op het North Sea Jazz Festival in 1976 in Den Haag. Foto ANP

De Amerikaanse jazzpianist, Cecil Taylor, toonaangevend musicus in de freejazzbeweging, is op 89-jarige leeftijd thuis in zijn geboorteplaats New York overleden. Hoewel de strakke orkestleider Duke Ellington zijn grootste inspiratie was, ontwikkelde Taylor zich als totaal vrij spelende jazzpianist met een geheel eigen, ritmische speelstijl.

Zijn werk bleef door de jaren altijd weer overrompelen door zijn eigenzinnigheid; het was ongehoord progressief en vindingrijk op nooit eerder betreden paden in de jazz. Dat kostte hem optredens. In ‘gewonere’ jazzclubs vonden ze hem algauw te radicaal, vrijzinnig en onbegrijpelijk.

In percussieve marathonsolo’s ging Taylor bekende melodische gegevens altijd uit de weg. Hij viel op door de ‘totale verovering’ van zijn instrument. Taylor, hij speelde vanaf zijn zesde piano, gebruikte op het toetsenbord zijn vingers, zijn vuisten, zijn vlakke handen en desnoods zijn beide armen. Dat kon uitmonden in een urenlange, extatische zoektocht over het hele klavier, altijd uitgevoerd met een opmerkelijke techniek en veel uithoudingsvermogen. Dat zijn publiek uiteindelijk naar adem hapte, was precies de bedoeling. Ook zijn excentrieke poëzie verwerkte hij graag in de muziek.

Op festivals manifesteerde Taylor zich afwisselend als solist en met een ensemble. Zeker zestig jaar lang heeft hij opgetreden. Hij heeft talloze albums gemaakt, ook solo zoals Indent (1973) en Fly! Fly! Fly! Fly! Fly! (1980).

In 1968 was hij medeoprichter van het Jazz Composer’s Guild. Cecil Taylor was een belangrijke inspirator voor de avant-garde-jazzscene en vooral een hoogst origineel musicus die zich van niets en niemand iets aantrok.

    • Amanda Kuyper