Recensie

Theatervoorstelling als een talkshow om bij weg te zappen

Theater Wie inschakelt bij de talkshow van Het Zuidelijk Toneel, kan rekenen op voortkabbelende interviewtjes in een zalmroze decor. Waar is de afstandsbediening?

Acteurs Lisa Verbelen, Nora Ramakers, Kasper Vandenberghe, Stefan Jakiela, Janneke Remmers en Hendrik Lasure in Talk Show. Fotograaf Luis Rios-Zertuche

Als de spot aangaat en iemand ‘camera loopt’ roept – dan staat er iets te gebeuren. De show begint: we zitten aan de buis gekluisterd, nu zal een presentator ons aan de hand nemen. In een tijd waar (semi)live programma’s wordt verdrongen door Netflix-series en YouTube, brengt regisseur Suze Milius een ode aan de talkshow.

Wie afstemt op Talk Show van Het Zuidelijk Toneel, krijgt een reeks interviewtjes, dansroutines en showbizzmomenten voorgeschoteld in een decor met zalmroze gordijnen.

Het universum dat Milius heeft geschapen, ademt een burgerlijk jaren vijftig-gevoel met knullige pruikjes en pasteltinten. Ondertussen stelt een presentatrice, een charmant-charismatische Janneke Remmers, de vragen die je verwacht en krijgt de voorspelbare antwoorden. Bij haar schuift een peloton aan typetjes aan: een echtpaar uit een woongemeenschap, de winnaar van het één of ander en een man die alles weg heeft gegooid, wat hij bezat. Het zijn geen sprankelende vraaggesprekken; eerder bandjes die routineus worden afgedraaid. Je voelt jezelf al helemaal wegzakken in het bankstel.

Scènes verwijzen losjes naar bekende tv-momenten („kijken jullie allemaal even onder je stoel?”) of -formats. Zo leggen twee vriendinnen een ruzie bij en loopt een interview uit de hand, omdat de artiest (leuke rol van Lisa Verbelen) zich hardop afvraagt, waarom ze alleen haar hitje mag komen zingen. Het is een van de sterkste scènes uit de voorstelling, waarbij de zangeres wegbeent en de presentatrice schreeuwend achterblijft, bevestiging zoekend bij haar toeschouwers. Een mooie illustratie van het spanningsveld tussen de inhoud van het programma en haar publiek.

Toch kleeft aan veel scènes een meligheid, die op een gegeven moment begint te vervelen. Zeker tegen het einde, als de sfeer opeens omslaat, glijdt alle vaart uit de voorstelling. Tot je, bij het zoveelste slepende gesprek, alleen nog wilt weg zappen.