Recensie

Een hartverwarmend vlot, blijmoedig autootje

rijdt een Suzuki Swift, de eerste kleine hatchback die hij aanbeveelt in deze klasse.

Suzuki Swift bij Auto Berkelaar in Amstelveen. Foto Merlijn Doomernik

Een gewone auto! Voor iets meer dan 15 mille heb je een Suzuki Swift met airco en genoeg vermogen. En geen spoor van exhibitionisme, heerlijk. Op het dashboard matzwart plastic dat de goeroes van het premiumgebeuren streng verboden hebben. Een handgeschakeld vijfbakje zonder designfranje. Een middenconsole die geen knieën hindert, want hij heeft er geen. Stiksel- en logo-vrije stoelen die niet heel erg goed maar goed genoeg zijn.

Het infotainmentscherm glimt ordinair tussen twee sierlijstjes in gruwelijke pianolak. Er is een simpel driespaaks stuurtje, dat echt stuurt. Links achter het stuurwiel klunzige hendeltjes voor het opnemen van de telefoon en het uitvoeren van spraakcommando’s, want dat kan er toevallig lekker wel mee. Saaie, ronde ventilatieroostertjes, een driecilindermotortje dat je gewoon gezond hoort lopen. Het modieus verborgen verticale handgreepje achter het raam van de achterdeuren is het enige onpraktische aan hem. Verder is alles normaal aan de Swift, behalve de bekerhouders, die om onduidelijke redenen vierkant zijn. Kubisme!

Nog iets. In te veel testauto’s voor deze krant loop ik op eieren. Ofwel door het beschadigingsrisico van hun megalomane velgen, ofwel door hun excessieve breedte die een plaag is in parkeergarages. Hoe bevrijdend is in dat licht de Suzuki. Hij past in elk parkeervak. De voor SUV’s doodenge Q-Park Groningen kan ik met de poot op het gas en een vrolijk snoekduikje binnenschieten. Terwijl de hufterigste SUV’s op zevenmijlswielen twee meter breed de vrije doortocht hinderen, laat de Swift het bij één meter drieënzeventig. Zestien inch velgen met ouderwetse banden dekken de wielen veilig in tegen trottoirranden. In de Polo-club tel je pas mee vanaf maat zeventien.

Lichtvoetigheid

De Suzuki Swift wordt gebouwd voor normale mensen met normale behoeften. Ze willen een klein en handzaam vijfdeurs autootje. Ze kunnen noch willen er een vermogen aan uitgeven. Ze zijn allergisch voor premiumgeouwehoer en hun smaak leed schipbreuk op de Meubelboulevard. Sterker; er is kans dat ze het mooi vinden, de witte hoogglans decoratiestrepen op het dashboard en de deurpanelen. Ik wil niet met ze naar de kroeg, maar ik houd van die mensen. Ze zeggen nog: als het maar rijdt. Dat doet het.

De Swift is uniek. Zijn geheim is zijn gewicht, een van de grote actuele thema’s in de autobouw. De driecilinder 1.0 Boosterjet met turbo weegt maar 850 kilo, de nog goedkopere viercilinder met 90 pk 815. Dat zegt de leek misschien weinig, maar het is twee- tot driehonderd kilo minder dan de kleine hatchbacks van de concurrentie. Een Ford Fiesta weegt 1.060, een VW Polo 1.160 kilo. En die Duitsers maar tetteren over gewichtsbesparing. Ze bakken er niks van. Suzuki dist de Weight Watchers de moeder. En ik verzeker u: dat doet meer voor het rijplezier dan een sportonderstel of idiote banden. Temeer omdat het kleintje met zijn niet geringe 112 pk wel 195 haalt en de 0 – 100-sprint volvoert in 10,6 seconden. Geen wereldtijden, maar door zijn aanstekelijke lichtvoetigheid net snel genoeg om je een beetje GTI te voelen. Er zit een leuk ruig randje aan de Swift dat terugvoert naar de jeugdige genoegens in je eerste auto.

Ja, voor zijn slanke lijn betaal je tol. Je koopt geen Duits rotsgebergte. Het tankklepje voelt als boordpapier, de deuren slaan wat blikkerig dicht. Je hebt er onderweg geen hinder van. Superieur oogst je de voordelen: een laag verbruik en dat vervlogen rijplezier. Zelfs met mijn opgetogen rijstijl haal ik 1 op 19. Daar zal Smart Hybrid aan bijdragen, een mild hybrid-systeem dat de met remmen opgewekte energie via de accu het elektrische systeem laat bijvoeden. Dat maakt het minder erg dat het tankje met 37 liter aan de krappe kant is. Je moet 600 kilometer scheuren om het leeg te rijden.

Ik had een luxe Swift, een Stijl. Met stoelverwarming, multimedia met touchscreen, stuurbediening, led-verlichting en een best hip boordcomputerdisplay voor een en ander. De garnituur kost je haast niks. In een Duitse showroom was het eindbedrag voor dit pakket op 23.000 euro uitgekomen. Bij Suzuki moet je alle zeilen bijzetten om de twintig te halen.

Die Swift toch. Niemand ziet hem staan. Hij is geen design statement. Hij heeft geen premium-publiek. Leasejunioren zullen op hem neerkijken – geen Polo. Maar hij is de eerste kleine hatchback die ik aanbeveel in deze klasse. Wat een hartverwarmend vlot, blijmoedig autootje.

    • Bas van Putten