Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Pasen 2018

Pasen 2018 samengevat: regen. Eerste Paasdag gingen we naar mijn moeder in Velp, Tweede Paasdag naar de Albert Heijn XL in Zaandam. In de auto op weg naar mijn moeder zei ik, terwijl ik de ruitenwissers probeerde te volgen met mijn ogen: „Als we lammetjes waren gaan aaien waren we nu kleddernat geweest.”

De vriendin antwoordde dat ze wel eens een koeiendans in het echt wilde zien.

„Paashaas!”, zei de oudste dochter (2) vanaf de achterbank, nog helemaal onder de indruk van een dier dat chocolade- eieren in de blubber legt.

Ik kon me niet herinneren dat mijn ouders ooit eieren voor ons verstopten. Ik geloof dat mijn vader eieren en paashazen af vond leiden van de kern van zijn geloof.

„Verstopten jullie eieren?”, vroeg ik aan mijn moeder toen we er waren.

Zij: „Nee, maar wij aten wel gewoon ei.”

Ze zei het heel stellig, alsof we toen een heel bijzonder stelletje bij elkaar waren. Terwijl de hele buurt eieren verstopte aten wij ze gewoon op.

„En de paashaas aten we ook.”

Ik herinnerde me inderdaad een oom die een keer onverwachts op bezoek kwam met een dier dat hij een paar dagen eerder kapot had geschoten op de Oirschotse hei en dat ze dat toen gingen villen op de tafeltennistafel in de schuur. Mijn ouders met bebloede schorten om, tijdens het eten een apart schoteltje voor de kogeltjes.

Ik glipte er tijdens de gesprekjes tussenuit en deed wat ik daar altijd doe: het huis uitkammen, zoeken naar restanten van mijn vader. Archeoloog op bekend terrein: je weet dat er ergens iets moet zijn, maar je weet niet wat en waar. Hopen op iets bijzonders en daarna bijzonder gaan doen over een scherf.

Bureaulade open.

Paperclips, nietjes en elastiekjes ook vijf jaar later nog steeds in aparte bakjes, ik hoop dat ze het zo laat. Boek uit de kast trekken omdat je hoopt dat er een briefje uit valt, maar het enige wat hij deed was met potlood uitroeptekens zetten achter alinea’s die hem bevielen.

Weer beneden lepelde mijn moeder een gekookt ei leeg. Daarna zette ze de schaal omgekeerd in het eierdopje, om vervolgens veel te nadrukkelijk te constateren dat er niets in haar ei zit. Dat deed mijn vader altijd als er kleine kinderen bij waren.

Een dierbare herinnering, toch nog iets gevonden.

Mijn kinderen reageerden verder niet op die truc, dat was dan wel weer jammer.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen