Opinie

    • Joyce Roodnat

Oké. Wees welkom bij mijn gevoel

Joyce Roodnat Je laten kennen is zo bedreigend nog niet, ervaart Joyce Roodnat bij werk van Dawood Hilmandi. Daarna verdwaalt ze in het ingewikkelde verhaal van de nieuwe film van Steven Spielberg – of toch niet?

Dawood Hilmandi in GLLRY ZOH. Foto Erik van Zuylen

Dawood Hilmandi is een moderne kunstenaar. Die doen niet aan grenzen, ze negeren territoria. Hilmandi is een literaire videokunstenaar, een schilderkunstige fotograaf. Nederlander, Afghaan. Zijn installaties zijn intieme eenakters. In GLLRY ZOH in Amsterdam-Zuidoost zie ik een wereldomspannende video die ik al van hem ken, maar die hij telkens verder vertakt, nu met zijn vader in Teheran naast theaterlegende Robert Wilson in de VS. In split screen dus, met Hilmandi gespleten tussen een vader die hem principieel schaamte inboezemt en een geestelijke vader die hem principieel leert dat alles kan en alles mag. En nu zit ik in een installatie van hem. In een leunstoel, onder een koptelefoon met een geluidsdecor, blader ik door een stapel fotootjes. Hilmandi’s herinneringen vervloeien met de mijne.

Dat mijn gezicht achter mijn rug wordt geprojecteerd, heb ik pas door als hij me erop wijst. Wat is dat nou? Daarmee raak ik, zegt Hilmandi, aan het Nederlandse credo dat alles mag „als je maar niet te dichtbij komt”. Hij morrelt ermee aan het verwarren van privacy met afwerend zijn. Je laten kennen is zo bedreigend niet. Oké Dawood. Wees welkom bij mijn gevoel.

Omdat ik toch in de buurt van Pathé Arena ben, bioscoop met grote schermen en fantastisch geluid, ga ik naar de nieuwe Spielberg, Ready Player One. Een toekomstvisioen, las ik, maar dan met games. Ik houd van deze bioscoop aan het einde van de dag, hij is van mij, met een lege roltrap en nauwelijks personeel. Ik passeer de verlaten bovenhal en beland in een zaal waar de trailers al begonnen zijn. Drie ingekookte filmreclames over monsters, explosies en de mensheid die gered moet worden.

Nu begint Spielberg. Megarobots met smalle middeltjes moeten, daar gaan we weer, de mensheid redden van monsters zo groot als Schiermonnikoog. Ik snap het niet erg, maar dat komt nog wel, we zitten nu natuurlijk in zo’n game. En de hoofdpersonen, een zwarte jongen en een stoer meisje, zijn helemaal Spielberg. Die worden nog wel rebellen, wat ik je brom.

Ik wil het een hele tijd niet weten maar laat het dan toch doordringen: ik zit in de verkeerde zaal. Dit is Spielberg niet, dit is Pacific Rim 2, een bulderende actiefilm.

Maar ik gooi me d’r in en amuseer me uitstekend. En beloof mezelf dat ik ook deel 1 ga opzoeken, die blijkt gemaakt door Guillermo del Toro, van The Shape of Water!

De volgende dag doe ik alsnog Spielbergs Ready Player One. De dreigende apocalyps is hier uitbesteed aan een game, collectief gespeeld door de mensheid. Ze winnen van het op Mark Zuckerberg lijkende Kwaad. Tot slot vermaant dominee Spielberg zijn publiek om twee dagen per week niet te gamen.

Anders komt de game te dichtbij.

    • Joyce Roodnat