Foto Merlijn Doomernik

Tom Trago: ‘Dit album is gemaakt in de pauzes van het leven’

Interview De Amsterdamse houseproducer Tom Trago werkte in de duinen aan zijn vierde album ‘Bergen’. Inspiratie vond hij dicht bij huis.

We schieten door de bochten over de Zeeweg. Het is donker. De muziek die uit Tom Trago’s telefoon komt, roept de sfeer op van de film Drive, het gevoel te zijn gevangen in een racebaancircuit. Een stuiterende ronde bas zwenkt met je mee door de bochten, driftige akkoorden wekken de illusie van snelheid. Trago componeerde het hallucinerende nummer voor de weg die door een Formule 1-coureur is ontworpen en die leidt naar zijn nieuwe woonplaats Bergen aan Zee. „Hier begint thuis. Als je de stad achterlaat en de duinen achter de eerste bocht ziet. Je hebt hier ook even geen bereik. Het is alsof je in het moment gevangen zit als je over de Zeeweg suist.”

Ontvangst heb je pas weer aan de andere kant van het bos, in de duinen die de Amsterdamse houseproducer Tom Trago (35) sinds een paar maanden als achtertuin heeft. Hij volgde zijn liefde naar Bergen aan Zee en kreeg er een dochter, maar vond er ook eindelijk de rust voor het afronden van zijn vierde album, Bergen, dat afgelopen week verscheen.

„Ik ben de gelukkigste man op aarde”, zegt Trago als hij even later aanschuift bij vriendin T’ai-Anna Mayo aan de keukentafel. Dochter Solí (9) zet haar paardrijcap af, de pasgeboren Sixtine trappelt in een roze skipak. Trago’s vriendin is geboren in het huis waarin zwart-witfoto’s verslag doen van een hippieverleden en de muren letterlijk kunst ademen – olieverfschilderijen hangen te koop aan de wand. Vroeger was het koloniegebouw een plek waar ‘bleekneusjes’ uit de stad konden komen aansterken, vertelt hij. „Net als ik eigenlijk.” Hij grinnikt en stelt voor om een wandeling te maken, hetzelfde rondje dat hij anders joggend aflegt.

Foto Merlijn Doomernik

Hier in Bergen heeft hij meer een „helikopterview” gekregen, zegt hij. „Vroeger nam ik de energie van de club mee de studio in. Als ik hier ga hardlopen, of Solí van school haal, ben ik die bagage kwijt.”

Softwareprogramma

Op zijn vorige twee albums gebruikte hij softwareprogramma Logic als basis en begon hij met de drums. „Vaak maakte ik heel gefocust een kick en een hihat, vier maten en die kopieerde ik dan, zo vaak als nodig.” Zijn aanpak was meer doelgericht. Miste hij wat, dan wilde hij het meteen ‘fiksen’ in de studio waar hij tal van apparaten tot zijn beschikking had. „In een studio waarin alles staat, ben je snel geneigd te denken ‘oh het klinkt niet, stringetje erbij’. Je bent vaak zo obsessief bezig met de kwaliteit van het geluid, dat je het grote geheel uit het oog verliest.”

In Bergen begint hij de dag met ontbijt maken voor Solí en yoga. Daarna werkt hij een paar uur aan zijn muziek in de woonkamer. „Dit album is meer gemaakt in de pauzes van het leven.”

Voor het maken van Bergen ging Trago terug naar de basis. Meestal begint hij met de melodielijn op de akoestische piano die in de woonkamer staat, daarna speelt hij akkoorden in op de elektrische Rhodes-piano en voegt hij drums toe. Hij gebruikte niet veel meer dan een MPC 2000 drumcomputer en de Nord Lead 2, de eerste synthesizer die hij ooit op afbetaling kocht.

De MPC, dezelfde waarmee hij ook zijn debuutalbum Voyage Direct (2009) maakte, heeft een „slordige timing”, legt Trago uit. „Als je daar een puls doorheen stuurt, schommelt die. Dat wringen van machines langs elkaar, is een soort paringsdans om de metronoom heen. Dat inspireerde me heel erg. Eigenlijk is dat het punt waar techniek ophoudt en leven begint.”

Vaak liet hij de tracks een minuut of vier lopen en bakte hij „even een ei”. „Dan hoorde ik ineens wat er nog niet klopte. Omdat mijn aandacht er niet op lag, landde het.”

„Ik werk niet te precies of doordacht, meer een slagroomtaart dan een sashimietje”

De psychedelische kwaliteit van nummers als ‘Zeeweg’ waren leidend bij het samenstellen van zijn vierde album. Maar zelfs trippier tracks als titelsong ‘Bergen’ zijn nog altijd minder langgerekt en lyrisch dan zijn vroegere werk. Nu zijn „de highs minder high en de lows minder low”. Zijn leven is regelmatiger geworden. Nog steeds verraden drillende vette baslijnen zijn wortels in hiphop en jazz. „Ik ben meer van de ‘monkey-approach’: ik werk niet te precies of doordacht, meer een slagroomtaart dan een sashimietje.” De tracks zijn meer ingetogen en bieden de luisteraar meer ruimte voor eigen invulling. „Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn muziek te opera was. Het moest altijd meteen zo’n plaat zijn die levens ging veranderen, bedoeld om op te huilen. Maar ik houd helemaal niet van opera!”

Platencollectie

In Bergen herontdekte Trago de volle breedte van zijn platencollectie. „Toen ik nog in Amsterdam woonde, vond ik iets bij platenzaak Rush Hour en die plaat ging dan ‘hop de tas in’ om er niet meer uit te komen. Ik had geen tijd om te luisteren.” Terwijl Trago van oudsher juist breed georiënteerd is. „Vroeger moest ik van mijn VPRO-moeder luisteren naar De Wandelende Tak, een radioprogramma over wereldmuziek.”

Op Bergen wilde hij die wereldmuziek vertalen naar elektronische muziek, maar dan echt futuristisch. „Dus niet een drumcomputerbeat bouwen en dan de pianist van Mulatu Astatke invliegen om eroverheen te spelen. Dat voelt voor mij te veel als het herhalen van de geschiedenis.”

In plaats daarvan koos hij ervoor om de akkoorden met een lichte jazztoets over de hele track heen te spelen, als Bob Ross die de laatste details op een schilderij aanstipt. De Canadese producer The Mole kwam naar Bergen en maakte de akkoorden voor het nummer ‘The Creation of Lalibela’ op een modulaire synth. Vrienden Elias Mazian en Overlast hielpen hem „lichte bossa nova drums” te toveren uit „logge housebakken” (analoge drum en bascomputer Roland TR-808 en 909). Zo werd het een track met invloeden uit wereldmuziek, maar wel „echt van nu”.

Op vorige albums werkte hij vaak samen met bekende zangers zoals de inmiddels overleden soulzanger Romanthony, maar dat voelde toch vaak „te bedacht”, zegt hij. Nu zocht hij het onbewust dichter bij huis. Zijn vriendin T’ai-Anna zingt op de track ‘Always Be With You’ (oorspronkelijk was het een duet, zijn eigen stem sneed hij eruit). De scattende vocals aan het eind van ‘Faith Belongs to Us’ zijn een toevoeging van sound engineer Anton Pieete.

We bestormen de laatste duinlinie. Een straaljager schildert feloranje vuurwerkstrepen in de lucht. Trago loopt door, richting zee.

Er was meer ruimte om de muziek gewoon te laten zijn in zijn omgeving, zegt hij bij terugkomst. „Als je ouder wordt, krijg je toch meer oog voor het grotere geheel. Ook door het vaderschap. Je wordt wat meer jezelf, alhoewel ik daar nog lang niet ben. Die zoektocht is juist wat ik wil vastleggen met mijn muziek. Zodat mijn kinderen later ook kunnen terugkijken en het grotere verhaal kunnen zien. Eigenlijk wil ik de tijd vastnaaien aan de geschiedenis.”

    • Rolinde Hoorntje