'Deze sport is toch niet zo veilig'

Volvo Ocean Race Bouwe Bekking won dinsdag met Team Brunel de koningsetappe in de Volvo Ocean Race. Nu gaan hij en zijn bemanning - voor het eerst sinds juli - even naar huis.

Feest bij schipper Bouwe Bekking en een deel van de bemanning. Foto Eduardo Valente/AFP

„Dit moet de zwaarste etappe ooit zijn geweest in de Ocean Race”, zegt een vermoeide Bouwe Bekking vanuit Itajaí, Brazilië. „Mentaal, maar zeker ook fysiek. Die constante windsnelheden, dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Een gemiddelde windkracht zeven, met een tijdlang uitschieters naar windkracht twaalf. Bizar.”

Schipper Bouwe Bekking is met zijn Team Brunel-crew al uren binnen als de drie overige boten in de Volvo Ocean Race de Braziliaanse kust nog lang niet in zicht hebben. Na 16 dagen, 13 uur, 45 minuten en 18 seconden zeilen won Brunel dinsdag de loodzware en beladen ‘koningsetappe’. Na een zenuwslopend eindspel met het Chinese Dongfeng Race Team trok de Nederlandse boot aan het langste eind.

Koerswisseling

7.600 zeemijl, ruim 14.000 kilometer, legden de boten af van Auckland naar Itajaí. De laatste mijlen dinsdagmiddag waren „nailbiting”, vertelt de 54-jarige Bekking, die voor de achtste keer (een record) meedoet aan de Ocean Race. Team Brunel had het grootste gedeelte van de race aan kop gelegen, maar de voorsprong op Dongfeng nam in het laatste stuk rap af. De Chinese boot naderde tot op één zeemijl, iets minder dan twee kilometer. „We konden elkaar zien”, zegt Bekking. „Wij hadden nog maar één taak: tussen hun boot en de finish in blijven. Dat hebben we uitstekend gedaan.”

Wie de boten via de tracker van de officiële website van de Ocean Race volgde, zag de constante koerswijzigingen in het laatste deel van de etappe. „Dat lijkt misschien op het zoeken naar de juiste route, maar achter iedere koerswisseling zit een gedachte”, zegt Bekking. „Je kijkt naar voren en naar achteren, het wordt een spel tussen twee boten.”

Toch had de boot van Team Brunel geen moment het idee dat ze de zege nog uit handen zouden geven, zegt Bekking zelfverzekerd. „We hadden het gevoel van 'wij zijn niet te verslaan'. We wisten dat er in het laatste deel weinig wind zou zijn, maar met de Caribische zeilers aan boord dachten we daar weleens in het voordeel te kunnen zijn.”

Ingetogen optimisme

Geen uitbundig gejuich, maar „ingetogen optimisme” nadat de finish in Itajaí was bereikt. De dood van de 47-jarige Brit John Fisher, die tijdens de etappe overboord sloeg en niet meer is teruggevonden, kwam ook op de Brunel-boot hard aan. „Deze sport is toch niet zo veilig, dat maakt zo’n ongeval weer duidelijk. John was een vriend, dus persoonlijk doet het mij veel.”

Team Brunel ontving op woeste zee een e-mail met het nieuws. „Onbewust let je daarna toch nog beter op elkaar”, zegt Bekking. Contact met de boot van Sun Hung Kai/Scallywag, het team van Fisher, is er niet geweest. „Er is geen communicatie met de andere boten. Dat is verboden.” Met de boot van nummer twee Dongfeng is inmiddels wel gesproken. „Vanavond drinken we nog een biertje samen, maar dat was anders ook gebeurd.”

Huiswaarts

Bekking en zijn team wacht nu een korte periode van rust. De achtste etappe, die de Ocean Race van Itajaí naar Newport, VS brengt, begint op 22 april. „Ik vlieg naar Nederland, ga net als de rest van het team even naar huis. De meesten zijn sinds juli – toen we aan het avontuur begonnen – niet meer thuis geweest. Dit is een fijn moment om even terug te kunnen.”

En daarna weer op de boot, vol goede moed. „We geloven in de eindoverwinning, zitten met het team nu echt in een flow. Het verschil met de koploper Dongfeng is 10 punten, maar in vier etappes kan nog van alles gebeuren. Dat is de Ocean Race.”