De omhaal van Ronaldo, een moment om te koesteren

Omhaal Bewondering van de vijandelijke supporters is weinig spelers gegeven. Cristiano Ronaldo overkwam het in Turijn.

Hét moment: Ronaldo, zwevend door de lucht, op weg naar de 2-0 van Real. Foto Andrea di Marco/EPA

Supporters van Juventus gingen naar het stadion om hun ‘Oude Dame’ te zien winnen, maar in plaats daarvan stonden ze na een uur gezamenlijk te klappen voor de beste speler van de opponent.

Hoe dat kon?

Cristiano Ronaldo. De man die het rumoer op vijandelijke tribunes had doen verstommen met misschien wel zijn meest briljante doelpunt ooit.

Het was de 63e minuut tussen Juventus en Real Madrid, kwartfinale Champions League. De Italianen klungelden in de defensie, Ronaldo toonde zich alert, creëerde uit het niets een aanval die via een omweg weer bij hemzelf eindigde. Voorzet vanaf rechts, bal door de lucht en al zwevend, anderhalve meter boven het veld, raakte de spits de bal zoals hij gehoopt had die te kunnen raken.

Zicht op het doel had hij niet, maar juist dat is wat een omhaal meestal zo bijzonder maakt. Uit een onmogelijke positie toch scoren. Het lichaam voor in plaats van achter de bal. Voetbal op intuïtie.

Twitter avatar NUsport NUsport ⚽️ | 0-2 @RealMadrid! Wat een fenomenale omhaal van Cristiano Ronaldo! Qua acrobatiek een 12 op de schaal van Van Basten. #juvrea https://t.co/5zzZFLFWye

Maradona en Pelé

Ja, we zagen dat eerder. Briljante omhaals zijn van alle tijden. Marco van Basten in stadion De Meer tegen FC Den Bosch (1986). Wayne Rooney in de derby van Manchester (2011). Zlatan Ibrahimovic namens Zweden tegen Engeland (2012). Maar hoe fraai die treffers ook waren, elke nieuwe omhaal is er een die zal beklijven. Als een culinair hoogtepunt na tientallen daghappen, als een toneelstuk dat zoveel indruk maakt dat je in staat bent om de kaartjes voor je vrienden zelf te kopen.

Want rake omhaals zijn zeldzaam. Zo veel spitsen al die hun pogingen zien mislukken, zo weinig spelers is de kunst daadwerkelijk gegeven. Het vergt een mix van lenigheid, kracht en precisie. En niet onbelangrijk: een beetje fortuin.

Treffend waren de woorden van Gianluigi Buffon, de doelman die de treffer had moeten incasseren. Ronaldo, zei hij, was als Pelé en Diego Maradona. Een kruising der giganten.

Verstild beeld

Terwijl Buffon kansloos toekeek tussen de palen, ontging ook het publiek de schoonheid van de tweede tegentreffer niet. De goal was zo ongekend dat de thuissupporters applaudisseerden voor de man die met twee treffers tevens hun kwelgeest was. Door de 3-0 nederlaag is de halve finale voor Juventus ver weg, maar daar ging het even niet om. De lelijkheid waarmee tegenstanders in het voetbal zo vaak worden bejegend maakte plaats voor een gebaar van liefde.

„Ik kan niet anders dan grazie zeggen”, zei Ronaldo over het applaus. „Dit is me nog nooit overkomen in mijn carrière.”

Wie naderhand het verstilde beeld van zijn actie bestudeerde, zag een artistiek schouwspel van een voetballer die zichzelf op eenzame hoogte had gevestigd. De Portugees deed dat wel vaker, als meervoudig wereldvoetballer van het jaar, maar zelden zo letterlijk als nu. Toen hij de bal raakte, bevond zijn rug zich parallel aan het gras op 1 meter en 40 centimeter boven de grond, zo berekende een Spaanse krant. Zijn voet? Zo’n 2 meter en 20 centimeter.

Toen tot Ronaldo doordrong dat veertigduizend mensen voor hem klapten, maakte hij een buiging, met zijn hand bij zijn hart. Wie dacht dat de romantiek in het voetbal gestorven was, was dinsdag getuige van het tegenovergestelde. Een moment om te koesteren.

    • Fabian van der Poll