Recensie

Diep doorvoeld asielzoekersdrama

Drama De uit Tsjaad afkomstige cineast Mahamat-Saleh Haroun filmt voor het eerst in zijn tweede vaderland Frankrijk. Twee getraumatiseerde asielzoekers moeten zich redden met nederige baantjes.

Een nieuw leven in Frankrijk in ‘Une saison en France’.

Ruim dertig jaar geleden kwam Mahamat-Saleh Haroun uit Tsjaad naar Frankrijk. Maar Une saison en France is pas zijn eerste film die zich in Frankrijk afspeelt. In de tussentijd profileerde hij zich vooral als Tsjaads filmmaker, met op grote festivals gewaardeerde films als Bye Bye Africa, Daratt en Un homme qui crie, die zich alle onverminderd met de gevolgen van de burgeroorlog in zijn land bezighielden. Afgelopen jaar was hij zelfs nog even minister van Cultuur in zijn thuisland.

Nu heeft hij Une saison en France gemaakt, een film over twee uitgeprocedeerde asielzoekers uit de Centraal-Afrikaanse Republiek. De film volgt twee broers; intellectuelen die zich in Parijs met nederige baantjes in leven moeten zien te houden, terwijl ze ondertussen een nieuw leven proberen op te bouwen. Soms letterlijk impotent door hun traumatische herinneringen. De film is onnadrukkelijk van toon en bewust onspectaculair. Haroun biedt een tegenwicht aan de ‘mensenstroom’ uit de vluchtelingenfilm Human Flow van de Chinese kunstenaar Ai Weiwei, door twee onzichtbare individuen (en hun familie) een gezicht te geven. Dat levert een diep doorvoelde en indrukwekkende film op, tot lang voorbij het hartverscheurende einde in het braakland van het ontruimde vluchtelingenkamp in Calais.