Recensie

Tot elkaar veroordeeld in een wereld van versteende vrede

Toneelrecensie

Toneelschrijver Rob de Graaf heeft altijd een scherp oog voor de tijdgeest. In Matglazen vensters richt hij zijn satire op relaties en de architectuur van nu. Het resultaat is te keurig.

Titus Muizelaar als Doeze in Matglazen vensters van Dood Paard. Foto Sanne Peper

De verhoudingen zijn beproefd: een man, Doeze, woont samen met zijn nieuwe vriendin, Tacita. Zoon Beau uit een eerder huwelijk komt op bezoek en zorgt voor behoorlijk wat ontwrichting.

Met Matglazen vensters schetst toneelschrijver Rob de Graaf een ouder echtpaar dat de greep op de snelle ontwikkelingen in de wereld verliest. Ze wonen in een „eruptie van beton” en kijken uit op zo’n zelfde betonkolos.

Titus Muizelaar en Manja Topper als echtpaar ruziën de tijd door. De verwijten over en weer zijn al duizend keer geformuleerd. Zij verlangt terug naar een vroegere woning, hij is werkeloos en schrijft aan een visionair boek over de stadse toekomst. Dat boek komt er nooit. Ze zijn tot elkaar veroordeeld in een versteende vrede. Tacita tart de goedmoedige Doeze met vileine terzijdes en messcherpe stem. Dat doet ze perfect. Muizelaar incasseert met prachtige, stijlvolle berusting haar aanvallen.

Met de entree van de zoon (Kuno Bakker) lijkt het of er nieuwe dramatische ontwikkelingen komen, dat is echter schijn. Bakker is een idealist die schermt met grote woorden over happy environments. Het naargeestige decor van Wim T. Schippers verbeeldt zo’n „gelukkige omgeving” van beton met hier en daar een wapperend gordijn.

Keurig

Toneelschrijver Rob de Graaf bewees met eerdere stukken als Freetown en Met Joran aan zee te beschikken over grote ontvankelijkheid voor de tijdgeest. Nu richt hij zijn aandacht op een belangwekkend onderwerp, want veranderingen in de stedelijke omgeving gaan ons allemaal aan. Matglazen vensters is satire en psychologisch drama tegelijk. Het laat het effect zien van hoe wij wonen op ons leven. Maar uiteindelijk blijft de tekst ernstig cerebraal en schiet helaas nergens in de anarchistische theatrale virtuositeit, waarop Dood Paard toch eens het patent had. Deze nieuwe De Graaf is voor alles keurig.

Manja Topper en Titus Muizelaar als Tacita en Doeze in Matglazen vensters van Dood Paard. Foto Sanne Peper