Column

Terpstra wint De Ronde met zwarte voeten

Waar waren die halfhoge witte kousjes in de kopgroep? Ik zocht alle benen af die rond maalden over de Vlaamse wegen. Niemand droeg zijn kousjes het hele wielerseizoen zo mooi hoog – tot halverwege de kuit – als Niki Terpstra.

Er was bijna niets meer hagelwit aan de kleding van het peloton. Smerig weer maakte van de renners al vroeg vieze mannen op een fiets. „Je draagt het allemaal met je mee”, zei verslaggever José De Cauwer over de regen en het opspattende vuil van het parcours.

Uiteindelijk herkende ik Terpstra aan zijn markante kop, die normaal altijd iets vrolijks uitstraalt. Niet vandaag. Zijn gezicht was grauw door het slijk, de holle ogen keken geconcentreerd voor zich uit.

Wat was dat? Terpstra droeg zwarte overschoentjes. Ik moest eraan wennen; het leek of het fietsen hem zwaarder afging. De hele Ronde van Vlaanderen hield ik de zwarte voeten in het vizier.

Waar waren ze tijdens de afdaling van de Haaghoek, hoe draaiden ze de Kanarieberg op?

Op de Muur van Geraardsbergen viel het televisiebeeld weg. Vlaanderen was in shock: werd hun mooiste koers van het jaar door technisch malheur geradbraakt? Toen het beeld na een paar seconden weer terug was, zag ik Terpstra in een tweede groep ploeteren.

Geen witte kousjes, geen overwinning.

Regelmatig zoog Terpstra zijn wangen vol om uit te blazen. Was dit een alternatieve ademhalingstechniek uit een mindfulness-boek? Met dat moedeloos ogende moddergezicht en het zwarte onderstel ging het niet lekker met Terpstra. Goed, maar niet goed genoeg.

„Dat is Nederland boven. Plots!” riep tv-verslaggever Michel Wuyts.

De hersens van de Nederlandse coureur hadden besloten zijn spieren niet meer met rust te laten. Of hij nou wilde of niet, Terpstra werd tot het uiterste gedreven. Hij reed hard de Koppenberg op, liet even later iedereen achter zich en begon aan een solo.

Een solo rijden in een klassieker getuigt van moed. Achter je willen alle andere favorieten jouw koersbroek met hun tanden van het lijf scheuren. Gehijg in je nek. Geschreeuw in je oortje. Motoren met flitsende fotografen.

Solo rijden doe je nooit alleen, je hoofd zit vol met anderen.

Niki Terpstra en Anna van der Breggen zorgden voor Nederlands succes. Lees ook: Nederland boven in Vlaanderens Mooiste.

Na de beklimming van de drukbezochte Oude Kwaremont reed Terpstra over een pad de stilte in. Een kaal landschap met een elektriciteitshuisje in het veld en lantarenpalen van oud beton langs de kant van de weg.

Daar in mijn eentje staan, met een ‘zoef’ Terpstra langs horen scheren; ik had er een moord voor gedaan.

Wit schuim rond zijn mond, als bij een hengst op drift. Een digitaal snelheidsbord voor plaatselijk verkeer gaf aan dat hij 41 kilometer per uur reed.

Keurig, Niki.

Na de finish kroop hij moe van het zadel. Ik had plaatsvervangende stramheid toen Terpstra zijn rechterbeen over het fietsframe gooide. De zwarte voeten van de winnaar landden na 265 kilometer eindelijk op zwart, Vlaams asfalt.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.