Column

Paaspuberen

Witte Donderdag 2018. Ik scharrelde door Amsterdam. Op zoek naar poppenkastpoppen. Gewoon ouderwetse poppen. Dus een Jan Klaassen, een Katrijn, een politieman en een boef. Geen kroongetuige. Het liefst wilde ik er ook nog een cowboy, een indiaan en een Zwarte Piet bij. Waarom? Omdat ik in deze politiek correcte tijden vol luizenmoeders en bakfietsvaders graag puber. Dat houdt me op de been.

Opeens zag ik Jezus lopen. Hij repeteerde met zijn apostelen voor The Passion, die ik als enige Nederlander niet gezien heb. Begreep dat Jezus ook een stukje met de pont is gegaan. Vroeger liep hij dat. Nogmaals: ik puber.

Pontius Pilatus werd door Theo van Theo en Thea gespeeld. Alleen niet met de Theotandjes en de jampotbril. En ook niet op het legendarisch lijzige Theotoontje. Jammer. Was mooi geweest als Theo de boef Barabbas met een vurige tongzoen had gefeliciteerd met zijn vrijlating. En dat die kus dan weer op de voorpagina van het Reformatorisch Dagblad had gestaan.

Bert van Leeuwen liep ook rond. Hij moest een Familiediner tussen de families van Jezus en Judas regelen. Ik wenste hem succes en liep door. Langs diverse speelgoedwinkels. Nergens klassieke poppen.

Opeens stond ik in de Albert Heijn onder het Johan Cruijffplein. Ik viel daar in een paasbrunch voor de buurtbejaarden. Een vakkenvuller in een te ruim zittend paashazenpak vermaakte de oudjes. Die keken gelaten toe. Hoezo een paashaas? Ze waren toch niet kinds?

Toen ik even later mijn pakje melk afrekende zette een struise bedrijfsleidster een diadeem op het hoofd van de cassière. Op het diadeem zaten twee kinderachtige paaskuikentjes op veertjes. Als de cassière knikte trilden de kuikentjes. De bedrijfsleidster zelf bleef lekker veilig diadeemloos. Ik vroeg aan de cassière of ze het leuk vond. Nee, maar het moest.

Waarom doen volwassen mensen dit elkaar allemaal aan? Ik loop al de hele week met de postbode van PostNL in mijn puberende hoofd. Die gozer die na bijna vijftig jaar trouwe dienst als afscheidscadeau een velletje ongelikte postzegels kreeg. En een bloemetje? Nee, geen bloemetje. Verder niks. Alleen dat velletje. Ben zo benieuwd naar het salaris van de hoogste baas van PostNL die verantwoordelijk is voor dit riante afscheidscadeau van een meneer die bijna vijftig jaar door weer en wind… Twee jaar geleden is een fusie tussen PostNL en de Belgische post niet doorgegaan omdat de CEO van PostNL drie miljoen bonus eiste. Dat vonden zelfs de Belgen te veel. Ik snak naar een revolutie.

Thuis las ik dat Wiebes de gaskraan binnenkort dichtdraait. Ik las het als nepnieuws. Iets met Facebook. Er moet een addertje onder het gas zitten. Dit kan niet serieus zijn. Hier gaat onze Jeroen van der Veer, de vroegere CEO van Shell, persoonlijk voor liggen. De salarissen van de top van de Gasunie komen hierdoor in de gevarenzone en dat zou verschrikkelijk zijn. Zwaar getroffen Gasuniegezinnen. Ik overweeg een benefietje.

’s Avonds zag ik Hugo Borst op tv. Hij maakte reclame voor zichzelf. Binnenkort komt er namelijk een programma met knuffeldementen. Ongetwijfeld goed bedoeld. Ik begreep dat Adelheid Roosen ook meedoet en met een demente bejaarde in bad gaat. Op de televisie. Met toestemming van de mantelzorgers van de bejaarden. Dat zei Hugo er expliciet bij. En ook met toestemming van de mantelzorgers van Adelheid mag ik hopen. Ik snelde vrijdagochtend naar mijn notaris om vast te leggen dat ik – hoe dement ook – nooit op televisie in bad mag. Wat mijn mantelzorgers er ook van vinden. Die Hilversumse kijkcijferfetisjisten blijven met hun vieze vuile lenzen van me af. En niet alleen van mij. Nog even en al onze ouders zitten op tv in een bad met een diadeem met twee paaskuikentjes op hun hoofd kerstliedjes te zingen, terwijl Theo Jezus laat kruisigen. In paashazenpak. Onder het toeziend oog van Adelheid en Hugo.

Ik pak een krant en lees dat 1,2 miljoen Amerikanen deze week wanhopig demonstreerden tegen de wapenwet. In ons land ging het debat over de rotjes.

Het is Pasen. Ik zoek poppenkastpoppen. Voor de kleinkinderen? Nee, voor mezelf.