Brieven

Brieven 31/3/2018

Avatar

School is geen sekte

Wij zijn allebei al jaren student op de Democratische school De Ruimte in Soest. Wij hebben ons behoorlijk verbaasd over een artikel in NRC waarin onze school genoemd wordt (Sektarische club Avatar ‘infiltreert op scholen’, 27/3).

Ik, Baukje, kwam er dankzij dit artikel voor het eerst achter dat er zoiets als Avatar bestaat, en dat enkele stafleden zich daarmee bezighouden. Jasmijn had er wel eens van gehoord via vrienden.

We vonden het daarom erg apart om te lezen dat een moeder van een oud-student van De Ruimte stelt dat „hersenspoeling van Avatar zeer aanwezig is” op onze school. Wij zijn er in de respectievelijk drie en zes jaar dat we hier op school zitten nooit mee in aanraking gekomen, in lessen noch in contact met onze mentoren.

We zijn nooit benaderd om eraan mee te doen en niemand heeft ons ooit informatie willen verschaffen. Avatar wordt niet gebruikt op onze school.

Of is dat juist wat een gehersenspoeld persoon zou zeggen?

studenten op De Ruimte

ME/CVS (1)

Psychische factoren

Volgens kritische patiënten duidt het kiezen voor cognitieve gedragstherapie bij ME/CVS erop dat vermoeidheid in het hoofd zit. Dat klopt niet, zeggen zij, want ME/CVS is geen psychogene of psychosomatische ziekte (Frustratie over ME spreekt uit advies Gezondheidsraad, 27/3). Patiënten met een hernia laag in de rug eisen niet zelden onmiddellijk een operatie daarvan als de hernia is aangetoond. Zij blijken allerlei opvattingen te hebben die in hun ogen het opereren noodzakelijk maken. Die opvattingen kunnen door neurologen die de tijd nemen worden bijgesteld. Als de hernia is aangetoond durven patiënten vaak niet meer te bewegen. Neurologen kunnen laten zien dat bewegen wel mogelijk is, en zelfs beter voor het herstel.

Neurologen die op deze wijze met patiënten met een hernia omgaan volgen de principes van cognitieve gedragstherapie: zij veranderen de cognities van patiënt en het gedrag.

Niemand denkt dat door deze keuze voor deze aanpak een hernia niet in de rug, maar in het hoofd zit.

Bovendien, zijn er wel ziekten waarbij psychische factoren geen rol spelen?

Ik ken ze niet of toch wel: plantenziekten.


emeritus hoogleraar neurologie

ME/CVS (2)

Therapie helpt

Mijn vrouw had het chronisch vermoeidheidssyndroom. Verleden tijd, want haar klachten zijn vrijwel verdwenen.

Zo’n tien jaar geleden was ze van de ene op de andere dag niet meer in staat om te werken. De kinderen naar school brengen was het enige wat nog lukte op een dag.

Ze is door de hele medische molen gehaald. Niets duidelijks werd gevonden. Simpele conclusie van de internist: chronisch vermoeidheidssyndroom, een restdiagnose.

Zij en ik hebben beiden een bèta-achtergrond. Het was best moeilijk om de aangeboden cognitieve gedragstherapie te accepteren. Want het zat toch niet tussen haar oren?

Wat ben ik blij dat we over onze oorspronkelijke weerstand heen zijn gestapt; dat zij heeft doorgezet.

Zo gemakkelijk is die cognitieve gedragstherapie namelijk helemaal niet. De therapie nam een mogelijke biologische oorzaak wellicht niet weg, maar de behandeling heeft wel geholpen.

Dat inzicht en die positieve grondhouding missen we in de discussie naar aanleiding van het besluit van de Gezondheidsraad.

Mijn vrouw kreeg haar leven terug. Die ervaring gunnen we andere patiënten met het chronisch vermoeidheidssyndroom ook.

ME/CVS (3)

Vier jaar bedlegerig

Ik heb meerdere jaren lang steeds weer geprobeerd, mijn lichamelijke activiteit op te bouwen. Voor ik daarmee begon, was mijn ziekte moderaat, ik kon zelfs nog af en toe naar de universiteit fietsen. Door het veranderen van mijn gedrag zoals beschreven in het behandelingsconcept van cognitieve gedragstherapie ben ik gelijdelijk zieker geworden. Inmiddels ben ik sinds vier jaar compleet bedlegerig. Een enkele keer naar de dokter gaan per jaar maakt mij voor maanden zieker.

Ik kan geen geluid, geuren en andere sensorische stimulatie aan en ik kan niet staan en zitten.

Het opbouwen van lichamelijke activiteit helpt misschien bij mensen die chronisch vermoeid zijn door psychische redenen, maar niet bij echte ME-patiënten. Het is dan ook gevaarlijk deze therapie aan ME-patiënten aan te bieden.


via nrc.nl

Artsenbezetting

Pleeg verzet

Dit weekend is het 75 jaar geleden dat 97 procent van de artsen in Nederland zich uit het register van praktiserende geneeskundigen liet schrappen. Dit vanwege het bezettersdecreet dat de artsen per die datum automatisch lid zouden worden van de ‘foute’ Artsenkamer, waar nagenoeg alle artsen fel op tegen waren. Dat lidmaatschap had de consequentie dat artsen, in strijd met hun artseneed, de behandeling van onderduikers en van schotwonden zouden moeten melden.

Uiteraard moest de medische zorg in Nederland gewaarborgd blijven. De leiding van het artsenverzet, het Centrum van het Medisch Contact, had juridisch advies ingewonnen. Zo kwam in het voorbeeld van de ‘opzeggingsbrief’ te staan dat de arts bereid was als ‘deskundige leek’ hulp te verlenen. Dat had wél als gevolg dat ze niet meer konden declareren en dus zonder inkomsten zouden zitten.

Dokters hielden in die tijd praktijk aan huis en hadden naast de voordeur een bordje met hun naam en specialisatie. Het was een feest om op 1 april langs al die doktershuizen te fietsen, waar met roze pleisters op de bordjes de letters ‘arts’ waren weggeplakt, zodat er ‘huis’, ‘oog’, of ‘vrouwen’ overbleef. De artsenstaking was een overdonderend succes.

Om twee redenen is de artsenstaking van groot belang. Ten eerste, omdat toen is bewezen dat goed georganiseerd en uiterst voorzichtig geweldloos verzet tegen een gewelddadige bezetter succes kan hebben. Ten tweede, omdat uit deze praktisch algemene verzetsdaad van een bepaalde groep uit de bevolking de gevoelens van de gehele bevolking zijn op te maken: wie verzet kon plegen mét een kans van slagen en zónder groot gevaar voor zichzelf of voor anderen, zou daar meestal toe bereid zijn. De artsen verkeerden in een bevoorrechte positie, omdat de bezetter hun nodig had en zij voor het merendeel financieel wat ruimte hadden. Maar hun verzetsbereidheid tekent de stemming van de zeer grote meerderheid van destijds.

Den Haag