Een herinnering aan een mooie reis en een verloren liefde

Mijn favoriet gaat op zoek naar culturele aankopen. Deze week: een schilderij

Gobiwoestijn, 2015, olieverf op onbewerkt doek, 94 x 64 cm. Schilderij van onbekende Mongoolse schilder

‘Dit schilderij kocht ik samen met mijn vriendin tijdens onze reis door Rusland, Mongolië en China in 2017. We stapten vol vertrouwen als geliefden in het vliegtuig, maar halverwege de vier weken durende groepsreis knapte onze relatie. Omdat we de reis niet te veel wilden verstoren, vervolgden we onze tocht als bevriende reisgenoten.

„Samen bezochten we nog een galerie van moderne Mongoolse kunst in Oelan Baator, de hoofdstad van Mongolië. De galerie hing vol met romantische realistische kunst, type huilend zigeunermeisje. We vielen beiden voor dit mooie, sobere schilderij. Het geeft precies de sfeer aan van de Gobiwoestijn, zoals we die de voorgaande dagen in hobbelende terreinwagens hadden beleefd. Het was wel meteen duidelijk dat ik het schilderij zou kopen, daarover bestond geen onenigheid. Ik schilder zelf ook landschappen, meestal van mijn directe omgeving. Daarin ben ik overigens volstrekt autodidact.

„Wat me aantrok in het werk, is de eenvoud en de suggestieve sfeer. Het is knap hoe de schilder de textuur van de woestijn heeft geschilderd, door het ruwe doek door de verf te laten schemeren. De Gobiwoestijn schijnt heel vruchtbaar te zijn, maar door de overbegrazing is het een kaal landschap geworden.

„De onderhandelingen over de prijs gingen in gebrekkig Engels. Na een telefoontje van de galeriehoudster naar de kunstenaar bleek het te koop voor enkele miljoenen tugrik, omgerekend zo’n 500 euro. De lijst was afschuwelijk en er was nog een probleem: de volgende dag moesten we om 6 uur ’s morgens met de trein naar Beijing. Ter plekke werd het doek uit de lijst gehaald, zorgvuldig opgerold en in een kunststof koker gedaan. Omdat de lijst achterbleef, kreeg ik ook nog korting.

„Het was een impulsaankoop, maar dit kunstwerk is het beste souvenir dat ik had kunnen kopen. In Amsterdam is het doek keurig opgespannen en in een mooie strakke lijst gezet. Het schilderij hangt nu boven de keukentafel als een dierbare herinnering aan een indrukwekkende reis en een verloren liefde.”

    • Sandra Smallenburg