Recensie

Al na zeven jaar is Westerkaatje neo-klassiek

Restaurant Westerkaatje is met Villa Augustus (sinds 2007) in onze regio de langst bestaande horecagelegenheid die trattoria, traiteur, koffiehuis en hippe keukenwinkel tegelijk is. Het is weliswaar pas zeven jaar geleden dat eigenaresse Marlies Mersch de deuren van haar zaak op de Benthuizerstraat opende, maar in mijn beleving is dat een veelvoud ervan. Het zal ermee te maken hebben dat Westerkaatje als vanzelf ‘neo-klassiek’ wordt nu half Rotterdam intussen met aanverwante ‘instagrammable’ eet- annex shopadresjes is opgevrolijkt.

Mersch mag in de stad dan vele new millennials in haar voetsporen hebben zien treden, met Westerkaatje voert ze nog steeds wel de lijst aan van zulke ‘boetiek’-zaakjes, zoals ik ze hier maar even zal noemen. De gasten die er in 2011 voor het eerst verwonderd over de drempel stapten, schuiven nog steeds bij haar aan. Is het niet omdat er onverminderd avontuurlijk want met bijzondere mediterraanse ingrediënten wordt gekookt, dan toch wel vanwege het shared dining dat ze als eerste van de stad invoerde.

Ze heeft er ook een grote naam in op te houden. Als cateraar van talloze Rotterdamse evenementen, waaronder het IFFR, bouwde Mersch in een kwarteeuw een schat aan ervaring op in de bereiding en presentatie van aantrekkelijke mezze, fingerfood en andere hapjes.

De kaart van Westerkaatje biedt volop mogelijkheden om er stapsgewijs van te bestellen, maar het palet pakt net wat gevarieerder uit in het combinatiemenu van 29,50 euro. Veel schoteltjes uit de afdelingen ‘Om te beginnen’ en ‘Lekker erbij’ komen dan in twee gangen samen, waarbij je zelf kunt kiezen wat er als hoofdgerecht aan vlees en/of vis wordt geserveerd. In ons tweepersoons gezelschap worden dat de konijnenbout met lardo en zuurkool, gestoofd in moscato en abrikoos (14,50 euro op de vaste kaart), en de skrei met Noord-Afrikaanse chermoulasaus (15 euro). De skrei maakt via de bediening een extra rondje door de keuken, omdat de kabeljauw kennelijk toch te dik bleek om in één keer door te garen.

Groenteparade

Maar met dat oponthoud valt best te leven als de tafel toch wel volraakt met onder andere schiatatta (dun gebakken Italiaans borrelbrood) met een pesto van rozemarijn, gebrande rode bietjes met sinaasappelstroop en ricotta, gefrituurde broccoli met vadouvan en yoghurtdip, reepjes ribeye met mayonaise van zoete ui, salade van geroosterde knolselderij, polentakoekjes met parmezaan en tomatenjam, en een couscous van bloemkool met tomaat en een pistachedressing. De stelling dat Westerkaatje in Rotterdam een van de wegbereiders was van de huidige groentetrend mag met zo’n parade weer wat extra onderbouwd zijn. Met collega horeca-ondernemers Rob Baris en Emmy Walburg (Z&M en Zinc aan de Veerhaven) was Mersch ook in dit opzicht haar tijd behoorlijk vooruit.

De geheel uit vrouwen bestaande keuken van Westerkaatje heeft voor het dessert dan weer aan één bord genoeg om het ons lekker te maken. We delen een royaal eindschot van nougatparfait met mandarijnensiroop, hemelse modder en een pavlova met mango en frambozenhangop, die elk op de vaste kaart voor 7 euro genoteerd staan.

Vraag daar trouwens allemaal niet om op elke eerste zondag van de maand, want dan is het steevast de beurt aan de Westerkaatje-specials: ‘dinner party’s’ in het teken van een culinair thema. De Russische keuken is al aan de beurt geweest, zoals er in de carnavalsweek een gemaskerde, Venetiaanse avond was en er voor Pasen natuurlijk een brunch op het programma staat. Liefhebbers van de Midden-Oosterse keuken kijken nog iets verder vooruit, als de pot Libanees schaft. Met andere woorden: neo-klassiek of niet, Westerkaatje blijft zichzelf nog wel even uitvinden.

Wim de Jong is culinair recensent.
    • Wim de Jong