Opinie

    • Arjen Fortuin

Vader rent de kast én het gezin uit

Zap Het programma ‘Ouders uit de kast’ gaat over vaders en moeders die na lange heterohuwelijken bekend hebben gemaakt dat ze homoseksueel zijn. Als je na vele jaren uit de kast komt heb je veel te verhapstukken met jezelf.

Kimberley, Denise en Melanie schrijven een brief aan hun vader in Ouders uit de kast (KRO-NCRV).

De liefde is niet zedeloos, zei Jasper Klapwijk woensdagavond bij Pauw – en terecht. Hij was te gast omdat hij geld heeft ingezameld om een advertentie met zoenende mannen in het Reformatorisch Dagblad te kunnen plaatsen. Dit uit ontzetting over de brochure die maandag bij dezelfde krant zat van de ‘Campagne gezin in gevaar’, met een petitie tegen herenmodezaak Suit Supply. Die was weer een reactie op een campagne, waarin posters van elkaar kussende heren de Nederlandse man in het juiste pak moesten zien te krijgen.

Van dichtbij krijgt zo’n cultuuroorlogje de trekken van een klucht. Maar je zult maar een streng gereformeerde jongere zijn die worstelt met gevoelens die elke zondag (en alle andere dagen) tot doodzonde worden gebombardeerd. En dan ook nog op maandag ‘Gezin in gevaar’ uit het Reformatorisch Dagblad zien vallen.

Lees ook: Omstreden pamflet kost RD geen lezers

Of je zult maar een ouder in een vergelijkbare situatie zijn. Eerder op de avond was de eerste aflevering van Ouders uit de kast (KRO-NCRV) te zien. Het is naaste familie van Uit de kast, maar vooral de verschillen zijn groot. Want waar de jongeren in Uit de kast juist dicht bij hun familie willen blijven, geldt voor de homoseksuele ouders het omgekeerde: die rennen de kast en meteen ook het gezin uit.

De wonden die dat slaat waren te zien bij Kimberley, Denise en Melanie, vrouwen van rond de twintig die drie jaar geleden van hun vader te horen kregen dat hij op mannen viel. Hij verdween grotendeels uit het leven van twee van de drie: niet meer langs de lijn bij het voetbal, geen gezellige uitjes meer en al helemaal niet praten over wat er was voorgevallen.

Germaine en Dianne maakten iets vergelijkbaars mee met hun moeder. Die verliet na 25 jaar huwelijk haar bestaan in Rijssen met zes kinderen (en misschien ook wel het Reformatorisch Dagblad) omdat ze niet langer in een heteroseksuele leugen wilde leven. Een van de dochters hielp haar zelfs aan een alibi om met een vrouw af te kunnen spreken – wat ik een bijzonder romantisch beeld vond.

Minder romantisch was de heftige reactie van de dorpsgemeenschap en die van de andere vier kinderen uit het gezin; de twee zussen willen proberen de familie weer bijeen te krijgen vóór hun moeder volgend jaar hertrouwt.

We zagen uiteindelijk vooral scheidingsproblemen. Een ouder hoeft niet homoseksueel te zijn om na de ontbinding van een huwelijk zo druk te zijn met zichzelf dat de kinderen worden verwaarloosd. Maar als je na jaren, soms tientallen, uit de kast komt heb je véél te verhapstukken met jezelf. Dat maakt de kans dat je je kinderen uit het oog verliest groter.

Tegen het eind van de uitzending kwam de vader van Kimberley, Denise en Melanie in beeld. Je verwachtte inmiddels een egocentrisch monster, maar Marcel bleek het tegenovergestelde. Trillend van de zenuwen zat hij tegenover presentator Sofie van den Enk in de ‘Roze Bunker’ van een COC. Toen zij vertelde dat ze een brief van zijn dochters bij zich had, was zijn eerste woord ‘oei’.

Deze man wist heel goed wat hij verkeerd had gedaan, dat hij het gesprek met zijn dochters aan had moeten gaan, dat hij zich niet had moeten wijsmaken dat zij er wel over zouden beginnen als ze iets moeilijk vonden.

Hij schaamde zich dood. En, realiseerde ik me, een homoseksuele man die vijfentwintig jaar leeft in een heterohuwelijk heeft waarschijnlijk veel talent voor schaamte. Misschien was schaamte wel een van de redenen waarom hij in dat huwelijk belandde. Er overviel me een groot medelijden.

    • Arjen Fortuin