Recensie

Jack White leeft zich uit in gespierde machoriffs

Op zijn derde solo-album blijkt waarom Jack White zo goed gedijde bij de beperkingen die hij zich oplegde ten tijde van The White Stripes. Want White kan geen maat houden. Op Boarding House Reach raast de muziekfanaat van bluesrock naar gospel, van ragtime naar hiphop. De zang jakkert en zijn gitaar sputtert, terwijl hij in vliegende vaart een muzikale toverdoos over ons uitstort. In een nummer als ‘Round and Round’, dat begint met een maniakaal knarsende bluesriff, zingt White in bezeten strengheid, smakt er een hiphopdrum doorheen en laat een vrouwenkoor gierend uithalen.

Zo leeft Jack White zich uit in gespierde macho-riffs en brute overgangen. Die pakken soms grappig uit, zoals de chaotische funk van ‘Get In The Mind Shaft’. Maar afgezien van de sterke openingsliedjes ‘Connected By Love’ en ‘Why Walk A Dog’, zijn de melodieën ondergeschikt aan de muzikale overdaad. Boarding House Reach knort, beeft, en siddert, terwijl de kern ontbreekt.