Albumoverzicht: Ronnie Flex klinkt nu opruiend en Jack White leeft zich uit

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder meer Ronnie Flex, Courtney Marie Andrews, Baloji en Jack White.

  • ●●●●

    Ronnie Flex: Nori

    Ronnie FlexHiphop: Flex heeft meerdere alter ego’s die zich willen uiten. Na het afronden van zijn grootschalige ‘Deuxperience’-tournee begon hij afgelopen weekend meteen met een nieuwe tour, langs kleine zalen. Na het romantische album Rémi werkt hij nu onder het pseudoniem ‘Flonti Stacks’, een opruiend personage dat ruig en bronstig zijn kwaliteiten uitvent. Van deze laatste verscheen vorige week het nieuwe album Nori, met daarop een terugkeer naar Flex’ eerste muzikale liefde: trap. Trap is de duistere, door galmende elektronica begeleide hiphopvariant, die nu een opleving doormaakt. Na het afwisselende Rémi klinkt Flex op Nori even gevarieerd, maar bezetener. Losjes laat hij zijn woorden rollen over een grappig deuntje, in ‘Geekin’. In ‘Kan Niet Kiezen’ tiert hij ‘Jullie houden niet van me’, op een vervormde punkbeat. Maar in ‘2Cups’, met erotische geheimtaal als ‘saus’ en ‘aubergine’, is hij weer grappig, ook door de kekke koortjes. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Courtney Marie Andrews: May Your Kindness Remain

    Courtney Marie AndrewsAmericana: Courtney Marie Andrews (27) hield zich met comfortabele folksongs voorheen wat op de vlakte. Op haar zevende album schettert ze als een jonge Emmylou Harris boven een honky-tonk band. In slepende ballades jaagt ze naar akkoordwisselingen. Uithalen zet de zangeres uit Phoenix aan met countrysnik, maar rekt ze egaal uit. Dat scherpe hoog laat ze op het titelnummer abrupt neervallen op een zacht orgelbed – een fraai contrast. Woelige hammonds, slidegitaren en huppelende piano’s roepen diverse rootsgenres op. De feedback-gitaarsolo op ‘Took You Up’ is een kleine uitzondering. ‘Ain’t got much, but we got each other’, zingt ze in dat nummer: een inwisselbare tegeltjeswijsheid op even simpele akkoorden. Een moderne luisteraar zou bijna vergeten dat het óók stijlelementen zijn. May Your Kindness Remain is een dappere, maar volstrekt logische stap van de zangeres, waarmee ze de voorschriften van de tijd in de wind slaat. Tjeu Derks

  • ●●●●

    Freiburger Barockorchester: Telemann - Seliges Erwägen

    Freiburger BarockorchesterKlassiek: In de slagschaduw van de Bach-Passies kon decennialang weinig opbloeien. Zijn Matthäus en Johannes wezen ons de weg, de waarheid en het leven. Maar een nieuwe generatie musici diept tegenwoordig steeds meer passiemuziek op. De meester van de passie in Bachs tijdperk was Georg Philipp Telemann. Hij zou er meer dan veertig hebben geschreven. Het Freiburger Barockorchester maakte een live-opname van diens Seliges Erwägen.Het stuk bestaat uit negen meditaties over de lijdensweg van Christus, waarbij Telemann sommige aria’s - waarvoor hij zelf de teksten schreef - toekende aan Jezus, Petrus en Kajafas, maar andere aan allegorische figuren als Devotie en Geloof, die uiteindelijk de mensheid verklanken.Onder violist Gottfried von der Goltz ontroert de cyclus door helderheid - vooral in de houtblazers en de sopraan Anna Lucia Richter - maar komt ook het drama in alle operateske kracht naar boven. Joost Galema

  • ●●●●

    Baloji: 137 Avenue Kaniama

    BalojiHiphop: Na vijfentwintig jaar vond de in België opgegroeide rapper/producer Baloji zijn moeder terug in de Democratische Republiek Congo. Haar adres is de titel van zijn indrukwekkende album dat zowel zeer persoonlijk is als dansbaar. Over de hiphop-, trap- en housebeats klinken invloeden van Oost- tot West-Afrika, maar toch vooral veel Congo. Er is niets retro aan, als Baloji rapt luister je naar een Afro-Europeaan in 2018. Baloji is zich sinds zijn debuut in 2007 steeds meer met zijn Congolese roots gaan bezighouden en dat verrijkt zijn muziek enorm. Naast muzikant is hij ook filmmaker, acteur en stylist. Zijn veelzijdigheid komt muzikaal tot uitdrukking in het tien minuten durende nummer ‘La dernière - Inconnu à cette adresse’, een kort verhaal, een gedicht, dat halverwege even omdraait naar een klapperende beat die aanzet tot dansen, om te eindigen in elektronische Congolese soukous. Leendert van der Valk

  • ●●●●●

    Jack White: Boarding House Reach

    Jack WhitePop: Op zijn derde solo-album blijkt waarom Jack White zo goed gedijde bij de beperkingen die hij zich oplegde ten tijde van The White Stripes. Want White kan geen maat houden. Op Boarding House Reach raast de muziekfanaat van bluesrock naar gospel, van ragtime naar hiphop. De zang jakkert en zijn gitaar sputtert, terwijl hij in vliegende vaart een muzikale toverdoos over ons uitstort. In een nummer als ‘Round and Round’, dat begint met een maniakaal knarsende bluesriff, zingt White in bezeten strengheid, smakt er een hiphopdrum doorheen en laat een vrouwenkoor gierend uithalen. Zo leeft Jack White zich uit in gespierde macho-riffs en brute overgangen. Die pakken soms grappig uit, zoals de chaotische funk van ‘Get In The Mind Shaft’. Maar afgezien van de sterke openingsliedjes ‘Connected By Love’ en ‘Why Walk A Dog’, zijn de melodieën ondergeschikt aan de muzikale overdaad. Boarding House Reach knort, beeft, en siddert, terwijl de kern ontbreekt. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Death Alley: Superbia

    Death AlleyRock: Er zit een sticker op de hoes, als bijsluiter. Die waarschuwt voor ‘wicked psychedelic, punked-out proto-metal that refuses to play by the rules’. Die niks-moet-alles-mag-houding is het allerlaatste restje punk dat het Amsterdamse Death Alley nog in zich heeft. Want hoewel ze in hun vorige hoedanigheid (als Gewapend Beton) nog ‘ALLES IN DE FIK!’ schreeuwden, zijn de woedende drie-akkoordentirades voorgoed verdwenen. Eén ding is gelukkig wel gebleven: de band klinkt nog steeds gevaarlijk. Vergeleken met hun debuutplaat Black Magick Boogieland durft Death Alley op Superbia nóg meer gas terug te nemen. In plaats van als felle messteken klinken de gitaarpartijen van Oeds Beydals als mysterieuze bezweringen. Bijvoorbeeld in ‘The Sewage’, een slepende progrockopera van bijna twaalf minuten die toch nog eindigt in een fade-out. ‘Pilgrim’ is een meerstemmige hypnose waarin zanger Douwe Truijens de willoze luisteraars naar de onderwereld laat marcheren. We waren gewaarschuwd. Frank Provoost