Recensie

Ongemerkt een moordenaar in huis

Arthouse Vlaming Kristof Hoornaert creëert met zijn trage filmstijl een gevoel van tijdloosheid dat je langzaam het verhaal inzuigt.

Johan Leysen als kluizenaar in Resurrection.

Resurrection doet in eerste instantie weinig moeite om kijkers het verhaal in te trekken. De film opent met een jongeman (Gilles De Schryver) die hardhandig iemand om het leven brengt, maar Kristof Hoornaert filmt zijn naamloze hoofdfiguur voornamelijk op de rug. Dat het om een broedermoord gaat, weten lange tijd alleen kijkers van het eerdere werk van Hoornaert. De Vlaming maakte immers al een korte film op basis van de eerste pagina’s van het script en noemde dit Kaïn.

Vijftien jaar later en enkele belangrijke filmprijzen voor korte films later, kon Hoornaert voldoende budget bij elkaar krijgen om het volledige scenario te verfilmen. Hierin vindt een eenzame boer (Johan Leysen) de uitgeputte moordenaar en biedt hem onderdak zonder te weten wat hij heeft gedaan.

Wie de dode is, maakt eigenlijk niet uit, blijkt na een tijd. Ressurrection draait niet om de actie, maar om de breed uitgemeten momenten daartussen zoals de maaltijden die de oude man en de jongen in stilte tot zich nemen. De Schryver spreekt de hele film geen woord. De film draait ook om contrasten die Hoornaert prachtig in beeld brengt, zoals tussen de stuurse blik van de kinderlijke jongen en het hoopvolle maar diepgegroefde gezicht van de kluizenaar. Of tussen de uitgeleefde boerderij en de uitbundige natuur op en rondom het erf.

In plaats van de onderhuidse spanning die je bij dit verhaal verwacht, creëert Hoornaert vooral een gevoel van tijdloosheid waardoor je langzaam de buitenwereld vergeet en het verhaal in wordt gezogen. De enige actualiteit die de boerderij binnensijpelt zijn krakerige nieuwsberichten via een oude radio. Tot een paar knullige agenten voor de deur staan en de kluizenaar de waarheid vertellen over zijn stille gast.

Hoornaert wil met zijn meditatieve film vragen oproepen over vergeving en hoe je omgaat met de wreedheid van anderen, maar ook de manier waarop hij rauwe eenzaamheid in beeld brengt ontroert. Zijn trage filmstijl verhindert de kijker om snel stelling te nemen met betrekking tot het gedrag van de personages. Net door die traagheid en subtiliteit valt jammer genoeg ook op hoe plomp de verwijzingen naar religie soms zijn in Resurrection – zoals het nogal bombastisch bidden van het Onze Vader. De verwijzingen naar terroristische aanslagen voelen dan weer als een wat krampachtige manier om urgentie te geven aan een verder tijdloze film.

    • Sabeth Snijders