Opinie

    • Coen van Zwol

Een klap voor de regenboognatie

Coen van Zwol ‘A Wrinkle in Time’ flopte jammerlijk in de VS, Disney brengt de fantasyfilm dus niet uit in Nederland en België. De flop is beladen: de kinderfilm moest een mijlpaal worden in Hollywoods transformatie tot een vrouwvriendelijk en genderfluïde regenboogbastion.

Vorige week voerde Disney met stille trom A Wrinkle in Time af van de Nederlandse bioscooplijst. De fantasyfilm flopte jammerlijk in de Verenigde Staten, en daar geldt het kinderboek van Madeleine L’Engle uit 1962 als een klassieker. Recensenten zagen een „sprankelende puinhoop” (The Guardian), een film te infantiel voor volwassen en te bizar voor kinderen die „nooit zijn visuele of verhalende cadans vindt” (Vanity Fair). Bezoekers gaven hem op filmsite IMDb gemiddeld een 4,2.

Dan lijkt het vrij logisch je verdere marketingkosten te besparen en het treinwrak in Nederland en België direct op vod en dvd uit te brengen. Maar A Wrinkle in Time is geen gewone kinderfilm, het is de hoop van de regenboognatie. Filmblog CINE.nl en Women’s March of the Netherlands hopen via een online petitie alsnog een bioscooprelease af te dwingen. Want de „onrustbarende conclusie” is blijkens deze petitie dat Disney niet gelooft „in een film waarin vrouwen centraal staan” en „mensen van kleur meer vertegenwoordigd zijn”.

Uitgerekend Disney, die zijn prinsesjes de laatste jaren zo braaf omtovert in al dan niet gekleurde powervrouwen die het veel te druk hebben met vriendinnen en vechten om door een prins wakker te worden gekust. Wiens dochter Marvel onlangs de eerste zwarte superheldenfilm Black Panther uitbracht en Ava DuVernay, bekend van de Martin Luther King-biopic Selma, als eerste zwarte vrouwelijke regisseur meer dan 100 miljoen dollar filmbudget gaf om mee te spelen.

Dat maakt deze flop zo beladen. DuVernay castte kleurenblind, met Hollywoods powervrouwen Oprah Winfrey en Reese Witherspoon als galactische matriarchen: A Wrinkle in Time gaat over de briljante, dwarse puber Meg en haar broer Charles, die met hulp van halfgodinnen Mrs. Whatsit, Mrs. Who en Mrs. Which via de vijfde dimensie naar hun verdwenen vader zoeken. Na de zegetocht van Black Panther – ruim 1,2 miljard dollar recette wereldwijd – moest dit de tweede mijlpaal worden in Hollywoods transformatie van #SoWhite en #MeToo tot een vrouwvriendelijk en genderfluïde regenboogbastion. In het wat voorbarig gekopte stuk Hollywood’s Once and Future Classic in Time stelde Reese Witherspoon dat dezelfde 20 ‘dudes’ in Hollywood telkens dezelfde 20 films blijven maken zolang „machtige filmmakers met een andere kleur, een ander geslacht” de macht niet grijpen.

Maar het publiek sprak en DuVernay miste haar kans: na zo’n dure zeperd beland je doorgaans langdurig op de strafbank. Een tegenvaller, temeer omdat actieheldinnen als Katniss of Lara Croft nu wel doodnormaal zijn maar een tweede trend, geheel vrouwelijke actiefilms, nog op een eerste hit wacht. De vrouwelijke Ghostbusters flopte, sf-film Annihilation ging onlangs direct naar Netflix. Als straks de vrouwelijke Ocean’s Eight mislukt, lijkt het concept passé.

Of een petitie helpt? Nederlandse fans van Edgar Wright kregen zo in 2013 alsnog een kleine bioscooprelease van zijn komedie The World’s End. Maar gezien de geharnaste taal komt dat bij A Wrinkle in Time bijna neer op een schuldbekentenis van Disney. En publiek laat zich sowieso niet de bioscoop indrammen.

    • Coen van Zwol