Recensie

Zara McFarlane vertelt verhalen met reggae en jazz

McFarlane is een van de vooruitgeschoven posten van de Londense jazz. De band zou nog veel verder kunnen opstijgen.

Zara McFarlane tijdens een optreden op festival So What’s Next in november 2017 in Eindhoven. Foto Peter van Breukelen

Zangeres Zara McFarlane is een verhalenverteller. Daarvoor heeft ze niet veel woorden nodig, een paar uithalen zijn genoeg. En ze heeft haar band die stevige ruggensteun biedt. De Britse zangeres leidt haar muzikanten met kleine hoofdknikjes. Vooral met drummer Sam Jones lijkt ze een speciale band te hebben. Wanneer ze elkaar uitdagen – zij scattend, hij met onvoorspelbare accenten – is het plezier te horen uit de kreten waarmee de drummer zichzelf aanmoedigt.

McFarlane is een van de vooruitgeschoven posten van de Londense jazz die de laatste jaren sterk in de belangstelling staat. Net als haar generatiegenoten laat ze verschillende culturen en jazzachtergronden samenballen tot een uitdagende, groovende mix. Ze heeft Jamaicaanse ouders en de reggae-invloeden zijn onmiskenbaar, maar ze weigert voor de hand liggende keuzes te maken. Zo zingt ze juist ‘Fisherman’, een cover van reggaeband The Congos, in een verstilde jazzversie.

Als om de muzikale diversiteit nog verder te onderstrepen wisselt de samenstelling regelmatig. Ze zingt het prachtige ‘Allies or Enemies’ met enkel bas en een paar klappen op de drumpads waarin extra vocalen verscholen zitten. Het podium wordt zelfs vijf minuten lang volledig overgelaten aan de solerende bassist. De afwisseling zorgt ook voor minder geslaagde momenten, zoals de twee keer dat McFarlane haar publiek betrekt bij de zang. Het slaagt maar half en voegt weinig toe. De gevierde saxofonist Binker Golding leek blij te zijn met de pauzes die hem gegund werden, zijn rol was deze avond in de marge.

De band zou nog veel verder kunnen opstijgen, zo leek het althans aan het einde van de avond. Toen pas kwam het tempo er echt goed in en stuwden de Londense broken beats en afrofunk McFarlane tot fellere uithalen. Uit de gepassioneerde, woordeloze zang bleek dat McFarlane nog veel meer verhalen te vertellen heeft.