Recensie

McDonald schittert met hitklassiekers als ‘What a Fool Believes’

‘Blue Eyed’ soulzanger Michael McDonald had de swing er in een uitverkocht Carré meteen goed in.

Michael McDonald (ex Steely Dan en Doobie Brothers) legt bezieling in zijn stem. Foto Carré

Hoewel zijn grote hits van meer dan dertig jaar geleden stammen, hangt er sinds kort weer een hip aura rond de muziek van Michael McDonald. Vorig jaar figureerde hij als gewaardeerde gast op het album Drunk van jazzfunkmaestro Thundercat. Als pianist en zanger in het nummer ‘Show You the Way’ vervulde hij een dienende rol, zoals hij eerder sideman was bij Steely Dan en de Doobie Brothers.

McDonald (66) heeft een uit duizenden herkenbare ‘blue eyed’ soulstem die te horen was in ‘What a Fool Believes’ van de Doobie Brothers, ‘Yah Mo B There’ van James Ingram en de solohit ‘Sweet Freedom’. Donderdag vormden die Amerikaanse hitklassiekers de pijlers van een uitverkocht concert in Carré, waarbij McDonald zich achter de piano een ensemblespeler bij uitstek toonde.

Degelijke funk

Zijn nasale stem klonk het best in combinatie met de andere zangers in zijn degelijke, op blanke funk uit de jaren zeventig gestoelde band. Beginnend met ‘Yah Mo B There’ zat de swing er meteen goed in.

Problematisch aan een glad en professioneel optreden was dat de nieuwe nummers van McDonalds recente album Wide Open in zeggingskracht sterk achter bleven bij het bekende werk. In de bluesballade ‘Just Strong Enough’ forceerde hij zijn stem tot het uiterste. Zijn verwoede poging tot bezieling legde het af tegen de soepele manier waarop het onverwoestbare ‘Sweet Freedom’ er uit kwam.

Een obligate cover van Marvin Gayes ‘What’s Going On’ kon niet verhullen dat Michael McDonald schitterde in de Doobies-nummers ‘What a Fool Believes’ en ‘Taking It To the Streets’. Daarin was zijn uitgesproken stem onderdeel van een groter geheel, vergeleken bij de overgeëmotioneerde krachtsinspanning die hij leverde in zijn nieuwe songs.

Jammer dat het Thundercat-nummer niet gespeeld werd; nu moest het optreden het toch weer hebben van een handvol beproefde klassiekers.

    • Jan Vollaard