Column

Maurice

Het waren uitputtende weken, niet alleen voor lokale politici, maar ook voor betrokken Rotterdammers zoals ik. Ik struinde zo’n beetje alle debatten af, zat avond aan avond voor de televisie, waarna het uren duurde voordat ik eindelijk de slaap kon vatten. Liet me meeslepen door de kemphanen van Denk, Nida, PVV, Leefbaar, SP en PvdA. Schreeuwde als een fanatieke voetbalsupporter mee vanaf de bank: „Onzin!” „Idioot!” „Racist!”.

Gesloopt ben ik, en er bovendien geen meter mee opgeschoten, want eenmaal in het stemhokje wist ik nog niet welk vakje ik in moest kleuren. Dus wil ik al die boze hoofden voorlopig niet meer zien en ook geen woord meer horen over de halalslager, islam, kolenoverslag of „de gewone Rotterdammer”. Ik hoop dat de partijen zich de komende weken stilletjes terugtrekken in allerlei achterkamertjes om er met elkaar uit te komen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Maar er is één persoon die me blijft intrigeren: Maurice Meeuwissen van de PVV. We zagen hem maar weinig, maar als hij in de openbaarheid trad verliep dat nogal dramatisch. Met het laatste verkiezingsdebat van TV Rijnmond als dieptepunt. Met een verwrongen mondje en verbeten blik gaf hij de islam de schuld van werkelijk álle problemen in de stad, kwam zelf met geen enkele oplossing (behalve het sluiten van alle moskeeën en islamitische scholen) en deed de meest krankzinnige uitspraken waarvoor je 25 jaar geleden nog in de cel zou zijn beland. „Uw partij verkracht kinderen!” schreeuwde hij richting Stephan van Baarle van Denk, om vervolgens (toen Van Baarle aangifte ging doen) via Twitter te beweren dat het allemaal niet zo bedoeld was. We waren al een hoop gewend in Rotterdam, met Pim Fortuyn, Joost Eerdmans en Tanya Hoogwerf, maar hier vielen zelfs de monden van de Leefbaar-aanhangers van open.

Met verbeten blik gaf hij de islam de schuld van werkelijk álle problemen in de stad

Wat me zo intrigeert aan die Meeuwissen is de persoon achter deze man. Hoewel ik maar weinig van hem weet (behalve dat hij IT-er is en graag in open water zwemt), vermoed ik dat die schokkende uitspraken eigenlijk helemaal niet bij hem passen, maar letterlijk worden gedicteerd door de landelijke partij of Wilders zelf. Er schuilt namelijk een soort zachtmoedigheid in die blauwe ogen en gulle lach van hem, wat tijdens debatten overigens alleen te zien was tijdens de zeldzame momenten dat hij even leek te ontspannen. Van tv-collega’s hoorde ik dat het achter de schermen inderdaad een heel vriendelijke en beleefde meneer is, met wie je bijna medelijden zou krijgen. Hij moest het bovendien helemaal alleen doen, vertelden ze, had vreemd genoeg niet eens een begeleider bij zich tijdens die spannende, eerste optredens.

Maar zodra de camera liep, verdween die zachtmoedigheid, vertrok zijn mond, werd zijn blik meedogenloos en dreunde hij al die ingestudeerde zinnen over de islam op. Iemand in het publiek fluisterde: „Deze man is niet gescreend, maar gecast.” Een rake typering, maar ik ben benieuwd hoe lang hij dit toneelstukje volhoudt. Meeuwissen zal – net als Hans Janmaat destijds in de Tweede Kamer – de paria van de gemeenteraad worden.

Ik kan me niet voorstellen dat een mens zoiets kan verdragen, ook Maurice Meeuwissen niet.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.