‘Ik wil niet meer vanuit witheid vertrekken’

Seada Nourhussen hoofdredacteur OneWorld

Seada Nourhussen, een belangrijke stem in het anti-racismedebat, wil OneWorld scherper maken. En de redactie moet diverser.

Eigenlijk is ze niet echt ‘des OneWorlds’, zegt Seada Nourhussen zelf. Sinds 1 februari is ze hoofdredacteur van het ‘Magazine voor mondiaal denken en groen doen’, zoals op de cover staat die voor haar ligt. „Voor iemand uit de krantenwereld is dat taal waaraan ik moest wennen. Maar ik leer bij OneWorld dat cynisme van me af te werpen. Bij mij gaan er wat scherpe randjes af en bij OneWorld breng ik ze aan door de irritante vragen te stellen.”

Nourhussen werkte hiervoor als Afrika-redacteur bij Trouw. In die krant heeft ze nog steeds een column waarin ze, net als op Twitter, vaak alledaags racisme bespreekt. Als prominente stem in het antiracismedebat is ze wel wat discussie gewend. Ze wil OneWorld duidelijker profileren. Het blad komt voort uit een fusie van de tijdschriften Onze Wereld en Internationale Samenwerking in 2011. Naast de oude achterban uit de ontwikkelingssamenwerking legt het zelfstandige blad nu online de focus op twintigers en dertigers met interesse in onderwerpen als duurzaamheid, mensenrechten en migratie.

Waarom bent u niet des OneWorlds?

„Vooral mijn toon is anders. Het magazine is bescheidener, ik zet wat steviger in. Maar de onderwerpen van OneWorld liggen heel dicht bij mij. We willen onze lezers laten zien dat alles in elkaar grijpt. Het vijftienjarige meisje in Bangladesh dat haar leven slijt in een naai-atelier is verbonden met de vijftienjarige die hier in Nederland die kleren voor bijna niets koopt.

„Het centrale thema is mensenrechten en rechtvaardigheid. We willen verhalen vertellen die je bewust maken, maar ook laten zien wat je kunt doen. Niet ‘hallelujah we gaan de wereld veranderen’, maar zeker niet pessimistisch.”

In uw columns en tweets benadrukt u hoe wit Nederlandse media zijn. Dat geldt nu ook voor uw eigen redactie.

„Onze journalistenpool is grotendeels wit, afgezien van columnisten. Maar ik ben de inhoudelijk leider en onze chef online is ook een zwarte vrouw. De chef magazine en de zakelijke leider zijn twee witte vrouwen. OneWorld wordt zowel inhoudelijk als zakelijk geleid door vrouwen. Dat bestaat bijna nergens in medialand.

„Ik ga op zoek naar mensen die nog geen podium hebben. Ik wil dat onze onderzoeksjournalisten en interviewers representatiever worden en zo de manier waarop we journalistiek bedrijven gaan beïnvloeden.”

Hoe beïnvloedt afkomst de journalistieke werkwijze?

„Als je niet wit bent of uit een ander sociaal milieu komt, zijn je invalshoeken en bronnen anders. Mijn bagage en referentiekader hebben andere verhalen opgeleverd dan die van mijn voorganger bij Trouw. Ik had bijvoorbeeld één vuistregel: dat ik koste wat kost op zoek ging naar Afrikaanse deskundigen over Afrikaanse onderwerpen. Op redacties is er een automatisme om een Afrika-deskundige bij een Europese instelling te bellen. Heel vreemd vond ik dat. Afrika zit bomvol universiteiten en instituten die echt wel zelf weten hoe ze Afrika moeten uitleggen.

„Maar daarmee ben je er nog niet. Op een redactie kun je een paar Seada’s neerzetten, maar als die de positie niet krijgen om veranderingen in gang te zetten, schiet het ook niet op. Daarom vond ik het ook belangrijk om hoofdredacteur te worden.”

In uw bijdrage aan de bundel ‘Zwart’, met literatuur van ‘Afropeanen’, schrijft u dat u niet meer met witte mensen in debat wil over racisme. Dat wordt lastig als hoofdredacteur.

„Ik schreef dat omdat ik er uitgeput van ben geraakt. Ik ga niet meer de hele tijd met iedereen bespreken of racisme wel of niet bestaat. Al die mensen kunnen genoeg lectuur googelen om zichzelf voor te bereiden op een wereld waarin mensen die niet op je lijken met jou gaan samenwerken of met je kinderen gaan spelen.”

Lees ook: Afro-Europese schrijvers, verenigt u! (8 februari 2018)

Dan kunt u er beter geen columns en tweets over schrijven.

„Hoezo?”

Nou, een columnist die niet op reacties wil ingaan…

„Ja, maar die reacties zijn vaak niet inhoudelijk maar heel emotioneel. Ik kan niet constant bezig zijn met het geruststellen of kalmeren van mensen.”

U denkt dat veel mensen van u willen horen dat ze geen racist zijn?

„Precies, maar dat gesprek moeten ze met zichzelf of hun omgeving voeren. Ik moet op mezelf letten, dat is wat een aantal jaar in dit antiracismedebat met je doet. Ik denk dat veel mensen niet beseffen dat praten over onrecht dat jou direct raakt heel vermoeiend is.”

Sinds uw aantreden verscheen in OneWorld een groot verhaal over de Afropeanen en over de film Black Panther. Zien we daarin uw hand?

„Ja. OneWorld was al bezig om de discussie over dekolonisatie en slavernijverleden op Nederland te betrekken en dat vind ik interessant. Dat geeft juist die dwarsverbanden tussen onze belangrijkste thema’s aan. Het onderwerp identiteit en wortels zal een prominentere plek krijgen. We zullen op de redactie ook kritischer gaan kijken naar onze eigen werkwijze, ons taalgebruik. Ik wil bij zulke onderwerpen niet meer alleen vanuit witheid vertrekken, maar een intern gesprek tussen zwarte Nederlanders, maar ook moslims of Hindoestanen bijvoorbeeld, laten plaatsvinden. Daar krijg je gewoon betere verhalen van.”