‘Elke dag zwem ik in de sloot voor mijn huis’

Spitsuur De beste keuze die hij ooit heeft gemaakt, zegt Arnaud Mooij (51) over zijn besluit om alsnog fotograaf te worden. „Ik vond de overgang naar het freelancen heel spannend. Maar ik leef nu mijn gedroomde leven.”

Arnaud: „Ik was twaalf toen mijn moeder een cursus fotografie ging doen. Daarvoor kocht ze een nieuwe camera en ik kreeg de oude, met het rolletje er nog in. We gingen allebei foto’s maken. Toen ze mijn foto’s zag, vond ze die zo leuk dat ze ze meenam naar haar cursus, waar de docent míjn foto’s ging bespreken omdat hij die leuker vond.

„Na de middelbare school wilde ik graag de creatieve kant op, maar daar staken mijn ouders een stokje voor, omdat daar in hun ogen geen droog brood mee te verdienen zou zijn. Ze adviseerden me richting de studie bedrijfseconomie in Tilburg. Tijdens mijn studie ging ik stage lopen bij een pensioenfonds, waar ik allemaal beleggers in dikke auto’s zag rijden. Toen dacht ik: als ik straks niet weet waar ik wil werken, dan word ik maar belegger.

„Mijn eerste baan was hypotheekacceptant bij de bank Generali. Het was nog leuk ook. Al met al heb ik achttien jaar in het bank- en verzekeringswezen gewerkt. Tot ik op mijn 39ste mijn partner ontmoette en we een kind kregen. Toen merkte ik dat ik thuis veel energie had en op mijn werk weinig. Toen besloot ik het roer om te gooien en fotograaf te worden. Ik gaf mezelf twee jaar om te kijken of het wat zou worden. Zo lang zouden we het financieel wel uitzingen: ik had wat spaargeld en mijn vrouw had een baan. Ik heb het vak geleerd van een oudere fotograaf bij wie ik gezel werd, want na vier jaar studie en tien jaar pensioen-, hypotheek- en assurantiecursussen had ik geen zin om nog eens vier jaar naar de fotovakschool te gaan.”

Beste keuze uit mijn leven

Arnaud: „Ik vond het best spannend om mijn bedrijf EchtMooij te noemen, ik begon immers net. In het begin deed ik alles: productfotografie, natuur, architectuur. Later ben ik gaan doen wat ik echt wilde: mensen fotograferen. Nu doe ik alleen nog portretfotografie: bedrijfsportretten voor jaarverslagen en websites, gezinsfotografie en coachende fotografie om jezelf nog beter te leren kennen.”

„Ik vond de overgang van een vaste baan naar het freelancebestaan heel spannend. Bij mijn werkgever had ik korting op mijn hypotheek, op verzekeringen, een telefoon, een auto. Maar uiteindelijk heeft het werkplezier de doorslag gegeven. Het is de beste keuze uit mijn leven geweest. Ik kom op de mooiste plekken en ontmoet heel veel leuke mensen. En het voelt nooit als werk.

„Ik verdien nu modaal, de helft van wat ik vroeger kreeg. Toen ik begon, had ik drie wensen: rond kunnen komen van mijn werk, mijn foto’s als kunst aan de muur en mensen helpen met mijn foto’s. Dat is allemaal gelukt. Want ik werk ook voor de stichting Make a Memory, een fotografencollectief dat belangeloos kinderen fotografeert die gaan overlijden of zijn overleden. Heftig, maar heel dankbaar werk.

„Mijn grote passie is het fotograferen van ouderen. Ik wil Nederland ervan doordringen niet alleen baby’s, honden en katten mooi op de foto te zetten, maar ook dierbare ouderen vaker te fotograferen. Zodat je mooie herinneringen maakt. Ik heb met foto’s van ouderen in het Droomboek gestaan dat is uitgegeven toen Willem-Alexander koning werd. Ik dacht: 900.000 exemplaren, nu weet heel Nederland dat het mijn droom is om van alle ouderen een mooie portretfoto te maken. Dat viel tegen, er kwamen maar drie of vier reacties.”

Heftige periode

Arnaud: „Sinds ik fotograaf ben, droom ik van een signeersessie in de Bijenkorf, met een lange rij wachtenden. Die droom is dichterbij gekomen nu ik een eigen boek heb gemaakt, Old Passioned, met portretten van actieve, gepassioneerde ouderen: een zeventiger die nog als naakmodel werkt, een negentiger die wedstrijden zwemt. Daarmee wil ik anderen inspireren om ook actief te blijven en hun passie te leven. Via via vond ik enkele tientallen ouderen die nog volop in het leven staan.

„Al met al was het best een heftige periode, dat boek maken, want in die tijd ben ik gescheiden en moest ik ook commerciële klussen blijven doen. Eind vorig jaar was het boek klaar.

„Met mijn vrouw woonde ik in een nieuwbouwwijk, waar ik een studio aan huis had. Na de scheiding wilde ik graag kleiner wonen en meer in de natuur. Dan hoefde ik me ook geen zorgen te maken als ik eens wat minder werk zou hebben.

Retraite in Zuid-Spanje

Arnaud: „Ik wilde ook graag minder spullen om me heen, het benauwde me dat er elk jaar meer bij kwam en dat er steeds meer kasten nodig waren. Ik heb een chalet gevonden op een recreatiepark in de Maarsseveense Plassen, in een stiltegebied, met vrij uitzicht. Elke dag zwem ik even in de veensloot voor mijn huis. Door de natuur kom ik dichter bij mezelf.

„Sinds de scheiding woont mijn zoon van elf de helft van de tijd bij mij. Ik probeer mijn werk zo te plannen dat ik thuis ben als hij ook thuis is. En om de week heb ik een hond. Die woont de andere week bij een gezin in de buurt. Dat helpt me om niet alleen maar bezig te zijn met mijn werk.

„In april ga ik in retraite in Zuid-Spanje: vier dagen en nachten op een berg doorbrengen met alleen water en slapen onder een stuk zeil. Daar wil ik mijn missie op aarde ontdekken. Ik verheug me erg op vier dagen helemaal niks, ook geen telefoon. Terwijl ik verslaafd ben aan dat ding. Nee, er gaat ook geen fototoestel mee, dat geeft maar afleiding. Die retraite is echt een cadeautje aan mezelf. Ja, ik leef nu mijn gedroomde leven.”