Opinie

    • Youp van ’t Hek

Dansen

Toen ik donderdagmiddag op de radio hoorde dat er iemand in de Tweede Kamer een zelfmoordpoging had gedaan, begon ik onmiddellijk te gissen wie dat zou kunnen zijn.

Lodewijk, die de avond ervoor zag dat het met zijn splinterpartijtje definitief gebeurd is? Dat er geen noot toekomstmuziek meer in dit gezelschap zit. Nee, daar is deze PvdA-voorman te slim voor. Het is maar werk. Denk dat hij nog wel even die krankjorume diva Marleen Barth gebeld heeft om haar te bedanken voor het laatste duwtje. Maar verder wacht hij nog even en kiest dan keurig eieren voor zijn geld.

Alexander, die ik woensdagavond heel krampachtig had zien stampen dat zijn D66 zilver had gehaald? Maar iedereen wist: die gaat straks heel hard huilen in zijn Scheveningse aanleunflatje. Dat huisje is trouwens wel een van de oorzaken van het smadelijke verlies en ik denk dat hij er nooit meer lekker zit. Maar Alexander verhangt zich niet. D66-ers zijn wel eens uit diepere dalen geklauterd. Wat dat betreft is het een vrolijk soort.

Lilian kon het niet zijn want het werd al vrij snel bekend dat het om een man ging. Denk trouwens dat ze het verlies van 100.000 stemmen op haar SP zelf ook niet als een droomdebuut ziet. Bijna overal verloren waar ze de afgelopen jaren geregeerd hebben. Dan is er toch ergens iets misgegaan? Volgens mij wil de frisse Lilian diep in haar hart best weg bij die achterhaalde socialistische sekte met zijn dictatoriale voorzitter en zijn benauwde Noord-Koreaanse regeltjes. Maar ik denk dat ze het zielig vindt voor papa Jan in Oss. Zo gaat het in heel veel levens. Niemand wil zijn of haar ouders kwetsen.

Of ik bij de suïcidepoging aan Geert dacht? Nee. Want hij heeft gewonnen. Hoewel gewonnen? Ik weet niet of hij gezien heeft wat voor crapuul er voor zijn partij in de diverse gemeenteraden gaat zitten. Daar word je niet echt vrolijk van. Als dit soort mijn frisse idealen zou moeten verdedigen zou ik er lekker uitstappen. Die Bosma is een Einstein te midden van al dit zwakzinnig ogende kreupelhout.

En dan blijven er niet veel zelfmoordkandidaten over. Mark? Nee joh. Mark is veel te optimistisch. Daarbij liet hij op dat moment aan de Franse president zijn torentje zien. Toen ik die beelden zag moest ik toch vooral aan Sarkozy denken. Of eigenlijk aan dat Gaddafikoffertje. Zo aandoenlijk dat dat Franse presidentje ooit met die vijf miljoen in contanten het vliegtuig in ging. Vijf miljoen handbagage. Op dat niveau. Grappig toch? En wat krijgt Macron van Mark? Stroopwafels?

En verder waren er geen kandidaten. Sybrand is de grootste, dus die was blij, de beestjes van Marianne hadden winst geboekt en de jongens van het democratische Denk hadden ook gewonnen. Verder waren alle zetels naar Jesse en plaatselijke stoethaspels gegaan.

De enige aan wie ik nog heel even dacht was Thierry. Om hem maak ik me namelijk nogal zorgen. Volgens mij gaat deze lieverd binnenkort ten onder aan een overdosis aandachtsgeilheid. Hij belt de hele dag met de pers en is dan ook meer in de media dan in de Kamer. Maar woensdagavond ging het mis. Faliekant mis. Hij haalde in Amsterdam, ondanks het recente akkefietje met die oliedomme Ramautarsing, toch nog een paar zeteltjes en dat viel duidelijk vies tegen. In het kroegje waar het Forum voor Racisme en Democratie de verpletterende overwinning zou vieren hing een grafstemming. Het was er stiller dan bij Giel Beelen thuis. En opeens kreeg Thierry het op zijn intellectuele heupen en riep dat hij wilde dansen. Hij bewoog angstaanjagend en psychotisch.

„Dansen”, krijste het intellectuele zwaargewicht in een niet werkende microfoon, maar het bleef doodstil. En in een keer zag iedereen de ware Thierry. En het einde van een kortstondige politieke carrière. Het filmpje zal nog vaak over het internet dwalen. Op de raarste momenten zal het op de tv vertoond worden. En iedereen denkt dan hetzelfde: dit was het slot. Het definitieve einde van een… Ja van wat eigenlijk?

    • Youp van ’t Hek